Dobra zima

Kiedy tak szczypie w nos, świeci prosto w
oczy i zatyka oddech można się za darmo i bez wielkich zabiegów
dowiedzieć jak piękne jest życie. Wystarczy wyjść z domu i posłuchać
ciała.

Na mrozie czuję się jak dziecko, które
chce piszczeć z radości. Temperatura taka jak dziś, poniżej 15 stopni
sprawia, że każda komórka ciała czuje, że żyje –  krew krąży szybciej,
skóra nabiera koloru, oczy próbują wyostrzyć widzenie, nogi nabierają
tempa, a ręce szukają ciepłej przystani w kieszeniach.

Powietrze na mrozie jest inne: widać
atomy, gęstnieje oddech, drobinki słońca zamarzają gdzieś pomiędzy
niebem, a ziemią, skrzą się nad nami jak klejnoty –  wystarczy wziąć
oddech i wciągnąć je do środka, żeby rozświetliły nas jak małe lampki.
Będą potem wyglądać okienkami oczu, lekko prześwitywać przez skórę,
kilka ucieknie kiedy otworzymy usta, rozbłyśnie przy uśmiechu.
Ktokolwiek je zobaczy, zachwyci się.  Śnieg w mroźny dzień skrzypi
ugniatany nogą –  wystarczy przejść się tam, gdzie nie jest odgarnięty,
zapuścić w dziką alejkę parku,  iść na przełaj. Po dwudziestu minutach
spaceru życie jest piękniejsze, ciało dziesięć lat młodsze, a myśli
lekkie jak puch.

I pomyśleć, że niektórzy boją się
zmarznąć. Wsiadają do samochodu w podziemnym garażu nie wychodząc z
domu. Grzeją się od rana do nocy i szczelnie zamykają okna. Nie wiedzą
co tracą.

Bądźcie mądrzejsi. Miłego mroźnego tygodnia. Korzystajcie ze słońca!