“W
klasy gra się małym kamyczkiem, który należy popychać czubkiem buta.
Elementy gry: chodnik, kamyczek, but i piękny rysunek kredą, najchętniej
kolorową. Na górze jest Niebo, na dole jest Ziemia, trudno jest trafić
kamyczkiem w Niebo, prawie zawsze źle się jakoś obliczy i kamyk wylatuje
poza rysunek. Powoli jednak nabiera się zręczności koniecznej, by
przechodzić z jednego kwadratu do drugiego, i któregoś dnia może się uda
wyjść z Ziemi i przenieść kamyczek do samego Nieba. […] Na
nieszczęście, zanim ktokolwiek nauczy się przenosić swój kamyk do Nieba,
nagle kończy się dzieciństwo i wpada się w książki, w lęk, w spekulacje
na temat innego Nieba, do którego również trzeba umieć znaleźć drogę. A
ponieważ skończyło się dzieciństwo […], zapomina się, że aby się
dostać do Nieba, potrzeba kamyczka i czubka buta.”
klasy gra się małym kamyczkiem, który należy popychać czubkiem buta.
Elementy gry: chodnik, kamyczek, but i piękny rysunek kredą, najchętniej
kolorową. Na górze jest Niebo, na dole jest Ziemia, trudno jest trafić
kamyczkiem w Niebo, prawie zawsze źle się jakoś obliczy i kamyk wylatuje
poza rysunek. Powoli jednak nabiera się zręczności koniecznej, by
przechodzić z jednego kwadratu do drugiego, i któregoś dnia może się uda
wyjść z Ziemi i przenieść kamyczek do samego Nieba. […] Na
nieszczęście, zanim ktokolwiek nauczy się przenosić swój kamyk do Nieba,
nagle kończy się dzieciństwo i wpada się w książki, w lęk, w spekulacje
na temat innego Nieba, do którego również trzeba umieć znaleźć drogę. A
ponieważ skończyło się dzieciństwo […], zapomina się, że aby się
dostać do Nieba, potrzeba kamyczka i czubka buta.”
— Julio Cortázar “Gra w klasy”