I wtedy, tej nocy brzęczącej jak trącony kryształ i błyszczącej jak neon w mroku, nagle, bez ostrzeżenie i błysków, zrozumiałam. Drzwiczki do przeszłości, zadrutowane szczelnie, opadły na ziemię i metalicznie trzasnęły. Serce, lutowane latami, drżało w obawie, że rozpadnie się na kawałki. Mimo obaw, nic się nie stało. Świat co wisiał na włosku, kiwał się dalej w przód i w tył.
A ja wzięłam to wszystko, ten cały metalowy chłam, te myśli z ołowiu co wisiały kulą u nogi i zaniosłam na złom. Za drobniaki kupiłam kawę, reszta poszła na nowe buty. Głowa krzyczała, że dalej pójdzie nawet na boso, ale dusza, jak motyl, lubiła róże i aksamity. Furtkę do przyszłości popchnęłam przed siebie. Siatki na złom, zostały na płocie.
Poszłam gdzie mnie nogi poniosły.