Jak świat światem, w marcu bywało ciężko. Głodno, zimno i smętnie. Po ostatnim lecie zostało byle co, do następnego daleko, a zima, jak to zima, trzymała wszystko twardą ręką. Przednówek. Czas postu, czas oczyszczenia, moment roku, w którym prawdziwa siła wychodziła na wierzch, a słabość okładała się poduchami –  bywało że na zawsze. Mówiło się, ze “kiedy starzec przeżył marzec, to będzie żył”. Jeśli przeżyjemy marzec – będziemy żyć. Będzie też bliżej wiosny – to pewne. A marzec mija szybko.

 

Dziś nie ma przednówka. Przynajmniej nie w mieście. Może gdzieś głęboko, na wsi. Tam, gdzie się jeszcze żyje dosłownie z pracy własnych rąk i tego co da ziemia, a nie wyłącznie wymieniając swój czas i wysiłek na pieniądze.

Przednówek padł. Tak samo jak post. Żyjemy w czasach wiecznego karnawału. Nie czujemy jak bije zegar przyrody. Jesteśmy oderwani od naturalnych cykli przyrody i przez to, także od siebie. I to w gruncie rzeczy, wcale nie tak wspaniale jak się na pierwszy rzut oka wydaje, a czasem bardzo źle.

Przez oderwanie od cykli przyrody i tego jak funkcjonuje świat, mamy często problem ze zrozumieniem cykli własnego życia. A i tu przecież nigdy nie ma wiecznej wiosny ani jesieni, zawsze coś się rodzi i umiera, a żeby zebrać, trzeba najpierw zasiać.

 

O przednówku, w KUKBUK -u   pisała Agata Wojda. Ciekawie, z sensem, od kuchni. Bo jakkolwiek mówić o tym czasie, kiedy w kopcu mało co, a na grządce jeszcze śnieg, to przecież  –  miało to wszystko pewien sens.

W tradycji katolickiej, post, 40 dni wstrzemięźliwości –  miał podobny cel. Człowiek miał się oczyścić –  mentalnie i fizycznie. Pozbyć tego co zbędne. Nie przez przypadek Wielki Post wypadał zawsze na przednówku.

Dziś cykle przyrody, cykle życia to tylko slogany. Są w końcu tacy, którzy cały rok jedzą banany i kanapkę z pomidorem. Wiosna, lato, jesień, zima, jeżdżą do pracy klimatyzowanym autem i tylko czasem płaszcz się zmienia. Kto by tam chciał jakiegoś przednówka? Choćby takiego, który oznacza odrobinę rezygnacji z tego, co i tak nam nie służy? Kto by chciał buraków i kiszonej kapusty kiedy w sklepie można znaleźć wszystko? A jednak ten czas – to wszystko, ma sens. Ta jednostajność, to okrojone menu przed obżarstwem Wielkanocy, to wracanie do źródeł, które jak dobrze poszukać, zawsze się gdzieś znajdą.

 

Wiosna, po zimie, nawet takiej której prawie nie było, to nadzieja i radość. To wiara w to, że my też, nawet na najgorszym przednówku, na najgorszym “głodzie”, pustce, która jest w środku, też możemy się odrodzić. 

Jeszcze tydzień temu, narzekałam na zimę. Dziś siadam i czekam w spokoju na moją wiosnę. I zbieram siły na przednówku. Przydadzą się na wiosnę i lato.

W kuchni pyrkocze fasola. Na kolację będzie kapusta. Przednówkowe menu jest proste. Składa się z tego co jest. Nie trzeba wymyślać. Nie kombinuj. Czasem warto wrócić do źródeł.

Także w kuchni. Także na progu wiosny.

W końcu jak w przyrodzie –  tak w życiu. I jest w tym nadzieja.