Pięćdziesiąt procent

Skończyły się igrzyska: zaczęło
narzekanie. Że wydaliśmy za dużo, że zdobyliśmy za mało, że byliśmy źle
przygotowani, że pojechali, pozwiedzali i nic nie wygrali; litania jest
długa jak rzeka Wisła i pełna pretensji niczym posiedzenie sejmu. Jednym
na drodze do zwycięstwa stanęła niedyspozycja ( czytaj pech, nic się
nie da z tym zrobić  –  można wzruszyć ramionami, rozłożyć ręce, opuścić
kąciki ust ) , innym  klątwa, ( „chorążego”, „predestynowanego
zwycięscy” ; niby jesteś światły człowiek, ale wiadomo, z mocami
nadprzyrodzonymi, nie poradzisz)  jeszcze inni nie mieli szans, z armią
cyborgów z krajów bogatszych, silniejszych, większych ( my w końcu
biedni, skorumpowani i zawsze w ogonie).   Wymieniać można długo i
rzęsiście, analizować z wprawą specjalisty piątego stopnia, szukać
winnych i wytykać palcami, grzmieć o karze i zadośćuczynieniu,
frustrować się do woli, tylko czy to wszystko warto, czy to coś wnosi,
coś zmienia?

Psychologowie, nie tylko ci zajmujący
się sportem, mówią, że 50 % zwycięstwa mieszka w naszej głowie. Drugie
50 % to przygotowanie, zdolności i talent, wytrzymałość, szczęście,
uwarunkowania genetyczne  itp.  Ta połowa, która mieszka w naszej
psychice to bardzo dużo. Nastawienie do zadania, myślenie o sobie i
swoim sukcesie, napięcie, albo rozluźnienie, przekonania na temat tego
co jest możliwe, a co niewykonalne, wreszcie wiara w siebie i odporność
na stres: to wszystko tak naprawdę decyduje o tym, czy wygrywamy w
życiowych potyczkach, czy wleczemy się na szarym końcu projektując na
świat nasze pretensje i złe myśli. Wymachiwanie kijaszkiem, analizowanie
milimetr po milimetrze, to działania z gatunku bicia piany i szukania
dziennikarskiej sensacji. 

Potrzebujemy zwycięstw, sukcesów, spełnienia i
radości jaką daje poczucie bycia we wspólnocie, która ma osiągnięcia.
Tylko czy jesteśmy na nie gotowi?  Czy w swoim narodowym zadęciu,
poczuciu skrzywdzenia i opętania międzynarodowym spiskiem i
wszechobecnym krętactwem w ogóle wiemy jak smakuje sukces?  Nasi
sportowcy świetnie spisują się grając w międzynarodowych drużynach,
startując indywidualnie w dyscyplinach takich jak np. tenis, ale w
reprezentacyjnych występach nagle przestają błyszczeć i robią to co
wszyscy: szukają wytłumaczenia, winnego, spychają odpowiedzialność na
działaczy, związki, sprzęt, brak pieniędzy, układy itp. Opadają im
skrzydła, plączą się nogi, klęska wisi im na pasku.

W normalnym życiu jest często tak samo.
Ile razy słyszycie lub mówicie: „wiesz, nie wyszło mi, bo jest jak jest”
, „nikt nic nie osiągnie bez znajomości, koneksji, pierwszy milion
trzeba ukraść, a biednemu wiatr w oczy”.  Oczywiście, że bywa różnie;
można się zgodzić, że życie nie zawsze gra fair; tylko czy te 50 %
sukcesu, który mieszka w naszej głowie, wykorzystujemy przynajmniej w
20%? Czy otwierając jakiś etap swojego życia wchodzimy w niego  z
nadzieją i otwartością, czy z zespołem przekonań, z których wynika, że
generalnie to prawie nic ode mnie nie zależy, a wina za niepowodzenie i
frustracja jaka z niego wynika, zawsze leży gdzieś na zewnątrz?

Narodowy sport Polaków to wcale nie
piłka nożna czy siatkówka. To pławienie się w poczuciu klęski. Skupiamy
się głównie na tym co nie wyszło, winnych szukamy obok, nie w sobie;
zaczynamy z poczuciem, że raczej na pewno się nie uda, co więc w tym
dziwnego, że zwykle przychodzi nam przegrywać?

Polski system szkolenia ma oczywiście
wiele wad; podobnie polska szkoła, firmy itp. Jest nad czym pracować:
 to pewne. Jeśli jednak nie zajrzymy w głąb siebie i nie przyjrzymy się
naszym przekonaniom na temat świata i innych ludzi to trudno nam będzie
zmienić w sobie i feedbacku jaki otrzymujemy od otoczenia cokolwiek.

Sukces i porażka zaczynają się w nas.
Jeśli ty w siebie uwierzysz, inni zrobią to samo. Jeśli już na wstępie
we wszystko wątpisz i poddajesz krytyce, świat zachowa się jak krzywe
zwierciadło, które z dużym prawdopodobieństwem, pokaże ci to czego się
spodziewasz.  Wiele spraw leży poza naszym wpływem: pogoda,
uwarunkowania genetyczne, to jak przygotowani do życia są inni, to jak
myślą, czują, jakim zdrowiem się cieszą. Jedyną rzeczą na jaką mamy 100%
wpływu w życiu  –  jesteśmy my sami i nasze myśli. Jeśli zrobisz co w
twojej mocy i zmobilizujesz w sobie psychiczne siły, którymi
dysponujesz; to wygrasz zawsze; bez względu na wynik. Jeśli natomiast
skupisz się na tym, żeby wiecznie walczyć z wrogim światem, cały świat
będzie ci wrogiem, a ty nigdy nie poczujesz się wygrany. 

Masz co chcesz. Wybieraj.