O końcu roku i moim niebie

No to już prawie już. Choinka, prezenty, pyszne jedzenie, spełnione marzenia, uśmiechy dzieci.

Rok się kończy, to czas podsumowań, czas przeglądania się w lustrze, zamykania spraw, podliczania zysków i strat.

Oto moje resume z zeszłego roku:

“Niebieskie
chmury na wysokości 13 tyś stóp. Słońce zachodzi gdzieś nad Europą, w
dole majaczą światła wielkiego miasta. Czuję spokój, ciszę, radość i
spełnienie.

Mój
mąż akceptuje mnie i kocha – podobnie jak ja jego. Żyjemy spokojnym
życiem w niespokojnym mieście. Nie słuchamy wiadomości o kryzysie. W
moim życiu było ich już wiele, przetrwałam i  wyszłam z nich silniejsza i
wzmocniona. Jestem ognioodporna, mam dużo siły i wiem czego pragnę.

Start
trwał długo –  pas był pełen dziur, niektóre z nich sprawiły, że
zwolniłam, ale żadna mnie nie zatrzymała. Kiedy patrzę na minioną dekadę
myślę, że udało mi się. Że warto było wierzyć i ryzykować, że warto
było potykać się i wstawać.

Delikatne
promienie wieczornego światła – samolot wznosi się coraz wyżej –  moja
podróż wreszcie trwa. Doczekałam się. Lecę.  Zanim wyląduję i wrócę na
ziemię, chcę przeżyć jeszcze wiele dobrych i wartych pamięci dni. Chcę
gładzić mój rosnący brzuch i łaskotać po stopie niemowlę.  Chcę cieszyć
się ciszą i akceptacją w ramionach mojego męża. Chcę oddychać powietrzem
nad oceanem i karmić oczy widokiem wysokich gór. Obserwować świat pełen
kolorów i odcieni, rozszerzać źrenice ze zdziwienia nad urodą świata i
jego różnorodnością. Pragnę śmiać się ze szczęścia, z pokorą i odwagą
znosić porażki, przełamywać swoje ograniczenia. Starzeć się w pogodzie
ducha i akceptacji mijającego czasu. Szanować swoje ciało i duszę.
Spełniać marzenia i akceptować ograniczenia.

Cokolwiek
by się działo, następna dekada będzie czasem mojego lotu  –  raz będzie
wyżej, raz niżej, ale niebo należy do mnie. Zasłużyłam na nie.”