Zachwyt jest towarem deficytowym

Zdanie, które przytaczam w tytule pochodzi z “Dzienników dla dorosłych” p. Stefana Chwina.

Było tam użyte w zupełnie innym
kontekście, niż ja chcę je umieścić, ale wypisałam je sobie na kartce
długopisem; pierwsze z wielu, jako inspirację do tego postu.

Rzeczywiście zachwyt jest towarem
deficytowym. Ile razy zachwycacie się światem, jak dziecko, całym sobą, z
pasją, namiętnością, werwą i pełnym zaangażowaniem? Kiedy ostatnio
byliście szczęśliwi “jak psi ogon”? “Rozmerdani”, uśmiechnięci, otwarci 
na to doświadczenie i radośni?

Wydaje mi się, że sztuka cieszenia się i
zachwytu umiera około 3 – 4 roku życia – przynajmniej w większości
przypadków. Rodzice ustawiając swoje dzieci po kontach,  besztając za
niekontrolowane wybuchy radości i entuzjazmu, podkopują w ten sposób
dziecięcą wiarę w to, że życie może  być i jest piękne. Późniejsze
poszukiwanie szczęścia i droga ku niemu to  między innymi odkrywanie na
nowo zachwytu i umiejętności przywoływania go w codzienności.

Jestem obywatelką świata, mam szeroko
otwarte oczy, patrzę i zbieram inspiracje, świadectwa, zdania mądrych
ludzi, opinie głupich, chodzę, oglądam i badam.  Wniosek? Raczej
pytanie: ilu z nas ma takie doświadczenia, że w obliczu rzeczywistej,
bądź spodziewanej straty, nagle zaczynamy cenić i cieszyć się tym co
jest, co mamy i czego wcześniej nie docenialiśmy?

Szczęście nie jest brylantowo – różowe,
nie ma tylko jednego odcienia, nie jest stałe jak skała i niezmienne.
Szczęście bierze się z zachwytu i wdzięczności za poranek, za wieczór,
za noc i dzień, za dobrych ludzi, za złych też – bo dzięki nim bardziej
doceniamy tych dobrych i całą resztę.

Zachwycać się można na każdym kroku. Niech będzie to nawet naiwne, byle było autentyczne.

Na zdrowie:)