Bajka o macierzyństwie

Swędziały go ręce kiedy tworzył
macierzyństwo.  Zadrżały nawet na chwilę, jakby wzruszone swoją rolą,
palce stały się wiotkie od ciężaru odpowiedzialności i mimo, że
wszechmogący, wypuścił je na chwilę z rąk. Upadły na ziemię: piekło i
niebo. Roztrzaskały się na kawałki jak kubki z gliny, rozpełzły pod jego
nogami, rozniosły od mocarnego oddechu i zmieszały jak w garnku, tak że
trudno było odróżnić co jest co.  Niech więc będzie w tym chaos –
powiedział;  bo chociaż wiekuisty i  bez granic, wierzył, że nie ma
przypadków i  w gruncie rzeczy nie lubił się schylać.

I tak są od milionów lat, złączone na
wieki, obok siebie. Macierzyńska tkliwość jak niebo i edeńskie ptaki,
kiedy słyszysz głos dziecka i piekło, które zaczyna się w Tobie, kiedy
do Twoich uszu dociera jego płacz. Radość z bycia rodzicem, która
otwiera raj bez granic i strach o to małe życie, który budzi Cię czasem w
nocy, zepchniętego w odmęty mazi tak czarnej jak tylko czarna i
bezmierna może być  rozpacz. Anielska cierpliwość i podskórny gniew.
Spełnienie i niespełnienie. Aspiracje i ich brak. Instynktowne poczucie
odpowiedzialności i chęć ucieczki przed nim. Miłość i nienawiść.

Tak więc trwają.

Nie wtrąca się. Czasem popchnie nas
niewidzialnym palcem, kiedy już naprawdę nie może się powstrzymać;
połaskocze pod brodą, zachęci. Odwiedzi nocą, pokołysze malucha do snu,
okryje. Ale nie ingeruje, nie miesza, nie zbiera piekielnych okruchów,
mimo, że wie, że nie wyszło mu idealnie.

Taki wielki a jednak przesądny. Nie lubi się poprawiać.

Może ufa, bo nad wszystkim fruwa anioł miłości?