Naczynia połączone

Budzę
się w nocy. Patrzę w okno, które spowija szarość. Jeszcze spektakl dnia się nie
rozpoczął, jeszcze pajęczyna nocy trzyma w szachu całe światło południa. Za moment,
za chwilę, ciężka kurtyna ruszy i zabałagani ciemność. Kotary będą się podnosić
i zwijać,  słońce wyjdzie zza widnokręgu,
ptaki zaśpiewają pieśń na wejście. Ale jeszcze nie teraz, cierpliwości, jeszcze
chwila.

Z
zamyślenia wyrywa mnie cienki głosik, który woła krótko:

 – Mami!

–
Tu jestem  – odpowiadam.

–  (Ch)oć! – 
mówi głosik.

Podnoszę się i idę.
Przytulamy się i zasypiamy. Mała noga leży na moim biodrze; pięta jak barometr
obecności.

Minęły ponad dwa lata, a my
ciągle jesteśmy jak naczynia połączone. Przeczuwam kiedy się obudzi, budzę się
kiedy zapłacze, słyszę jej piśnięcie z kilku metrów i przeczuwam jej humory i
niedyspozycje.

Ten związek jest niesamowity
i wzruszający. Metaforycznie ciągle siedzimy i patrzymy w tę samą stronę. I
chociaż ja już od dobrych kilku miesięcy spoglądam czasem na boki; to miękkie „Mama
oć” – szybko przywołuje mnie do porządku.