Nieznajomy

Spotkałam go wczoraj przy klatce.
Starszy pan w jasnym garniturze, z czapką w dłoni, sprężysty krok i
jasne oczy. Mieszkał kiedyś tu gdzie ja. W czasie wojny Niemcy wywieźli
go na roboty, wrócił do Polski po 18 latach. Zakorzeniony gdzie indziej,
rozczarowany ojczyzną, zaplątany w komunie, uciekł za granicę. Z
własnej nieprzymuszonej woli.  Zostawił żonę i sześciomiesięczne
dziecko.

Miał wiele kobiet, wiele domów, mieszkał tu i tam, chleb jadał jasny i ciemny, ma trzy córki.

Mówi biegle w trzech językach.

Teraz jak na wiecznych wakacjach: na
emeryturze od 22 lat. Dużo się śmieje. Opowiada mi historie o sąsiadach,
pokazuje dawne mury, wspomina kozy biegające po miejscu, gdzie dziś
stoi osiedle i księdza co miał narzeczoną.

Żyje sam. Na stałe w Nicei. Ogórki po 8
euro, a właściwie to po 2 – reszta jest haraczem za słońce. Trochę
konfabulant i chwalipięta; jak to mężczyźni.

Przesiewam te jego wspomnienia przez grube sito, oglądam z przymrużeniem oka i zastanawiam się.  

Mówi, że niczego nie żałuje. A ja patrzę
pod słońce, na te jego piegowate dłonie i myślę, czy aby na pewno
wszystko zamyka się krótkim „ c’est la vie, madame.”