Człowiek
jest jak roślina – usycha bez słońca. Szarzeje mu skóra, umierają
dobre myśli. Świetlna kula, która zamieszka pod powiekami, potrafi
zdziałać cuda. Skąd ją wziąć? Recepta jest prosta. Łapie się ją w
rozłożone pąki dłoni, zamykając przy tym oczy, żeby za szybko nie
uciekła. Można to robić wszędzie: siadając na parkowej ławce, na leżaku,
stojąc w autobusie przy szybie, na balkonie, przy biurowym oknie.
Otwarte dłonie są bramą dla światła. Ognista kula idzie potem dalej:
przetacza się z radosnym szumem po całym ciele, łaskocze w żyły, ożywia
serce, rozświetla umysł, koloruje myśli. Nie trzeba nic robić – tylko
ją przyjąć. Nie wymaga wysiłku, nie trzeba za nią płacić, czasem warto
tylko powiedzieć dziękuję. Świetliste seanse powtarzać do znudzenia.
Zimą są mniej dostępne.
jest jak roślina – usycha bez słońca. Szarzeje mu skóra, umierają
dobre myśli. Świetlna kula, która zamieszka pod powiekami, potrafi
zdziałać cuda. Skąd ją wziąć? Recepta jest prosta. Łapie się ją w
rozłożone pąki dłoni, zamykając przy tym oczy, żeby za szybko nie
uciekła. Można to robić wszędzie: siadając na parkowej ławce, na leżaku,
stojąc w autobusie przy szybie, na balkonie, przy biurowym oknie.
Otwarte dłonie są bramą dla światła. Ognista kula idzie potem dalej:
przetacza się z radosnym szumem po całym ciele, łaskocze w żyły, ożywia
serce, rozświetla umysł, koloruje myśli. Nie trzeba nic robić – tylko
ją przyjąć. Nie wymaga wysiłku, nie trzeba za nią płacić, czasem warto
tylko powiedzieć dziękuję. Świetliste seanse powtarzać do znudzenia.
Zimą są mniej dostępne.
Dlatego tak kocham wakacje. Nawet takie kapryśne jak te.
