Ada to nie wypada

Ile razy zastanawiając się nad
projektami na życie zderzamy się ze ścianą, na której ktoś bardzo trwale
i z dużym wysiłkiem woli i rąk wydrapał, że tego czy owego robić nie
wypada? Osoby bardzo wrażliwe na krytykę i nie lubiące się wychylać z
szeregu, wiodą często życie według linijki schematu, który napisało
społeczeństwo.  Nawet Ci z natury przekorni, często tłumaczą się ze
swoich wyborów, próbują się usprawiedliwiać, pokazać ogółowi, że mają
swoje ważne powody do tego, żeby żyć po swojemu.  

Tak bardzo boimy się odtrącenia i bycia
łabędziem wśród stada kaczek, że dla świętego spokoju opuszczamy głowę i
pozwalamy, żeby nas wodzono za nos i dopisywano do listy tych, którzy
żyją nie według własnych pragnień, ale według oczekiwań innych.

„Nie wypada” jest zdaniem wytrychem,
który może zatruć każde życie.  W wielu środowiskach nadal krzywo patrzy
się na samotną kobietę, która bez towarzystwa idzie do kina, albo
wyrusza w samotną podróż.  Stereotypy żądzą naszym postrzeganiem innych i
formułowaniem opinii na ich temat:  mama z dredami albo ogoloną na łyso
głową; zdaniem społeczności jest z dużym prawdopodobieństwem złą matką,
natomiast ta, która szarpie dziecko na przystanku, nie budzi prawie
żadnego zainteresowania.  

W Warszawie, która jest miastem coraz
bardziej multikulturowym łatwiej jest żyć po swojemu –  jednak małe
miasteczka, gdzie sennie przelewa się przez palce czas, nadal ekscytują
się opowieściami o dziwnych spodniach sąsiada, bezdzietności rodziny zza
ściany, pokręconych wyborach uczuciowych urzędniczki, czy tajemniczym
wyjeździe w dal pani, znanej z pocztowego okienka.

Jednym z najbardziej kuriozalnych
przykładów tego, co pewna część społeczeństwa wykluczyła z zakresu
czynności, które wypada robić w miejscach publicznych jest karmienie
piersią. Warszawskie metro uznało bilbordy z mamą i niemowlakiem przy
piersi za obsceniczne i gorszące. Paranoja gorąca jak lipcowy dzień.

Wypada i nie wypada to nie są dobre
słowa przewodnie na życie. Tak długo jak nasze decyzje i wybory w
oczywisty sposób nie krzywdzą nikogo i nie łamią prawa i obyczajów – tak
długo powinniśmy słuchać przede wszystkim własnych wewnętrznych
przewodników, a nie ludzi, którzy nic o nas nie wiedząc, próbują nas
wpisać w ramy, które sami dla siebie uszyli.

Wyjście poza schemat, otwarcie się na
pragnienia życia po swojemu, według potrzeb i uczuć jakie się w nas
budzą to uniwersalna i pewna droga, która prowadzi do  codzienności
pełnej radości i nowych wyzwań. To także cudowny i skuteczny sposób na
to, aby uczyć nasze dzieci i innych ludzi nonkonformizmu –  otwartości
na inność, wiary w siebie i dumy z tego, kim się w środku jest.

Mam nadzieję, że w imię wypada / nie wypada, nie braknie nam odwagi, by to robić.