Asekuracja nie ma sensu

Asekuracja nie ma sensu – mawiali Wallendowie, artyści cyrkowi, wykonujący akrobacje na linie. Demoralizuje, dając fałszywe poczucie bezpieczeństwa. Obniża koncentrację, sprawia, że o wypadek dużo łatwiej. Jeśli boisz się, że spadniesz, to spadniesz. Jak w życiu.

Rowerowa piramida Wallendów, lata 40. XX wieku 

(Fot. Bettmann/Fotochannels)

Życie nigdy nie będzie przewidywalne. Życie zawsze prowadzi w jednym kierunku. Jak mawiają prześmiewcy, nie da się wyjść z niego żywym. Dlatego asekuracja i asekuranctwo –  tak na linie jak i w życiu – są bez sensu. Mamy bać się mniej, ale boimy bardziej. Zabezpieczamy tyły, goni nas przód, pomyślimy o przodzie,  goni nas bok, lina może pęknąć, polisę rozwiążą.   

Strach pochłania olbrzymie ilości energii. Strach sprawia, że przestajemy mieć ochotę i siłę na cokolwiek innego. Zamiast zajmować się życiem, zajmujemy się obawą o życie. Nieefektywnie, nieefektownie i smutno. 

Zamiast się asekurować na milion zdarzeń, których przewidzieć nie sposób, lepiej budować w sobie wiarę, koncentrację i poczucie, że damy sobie radę. Ufać sobie i wierzyć w siebie. Ufać życiu. Bać się i działać. Zamiast plątać supły –  budować mosty. Uczyć się elastyczności, inwestować w umiejętności.

I wierzyć. Nade wszystko wierzyć, że chociaż nie wiem do końca jak będzie, to przecież zawsze sobie  jakoś poradzę.