Make love not foch

Czasem wystarczy chwila, jedno “Ty zawsze”, albo “nigdy” i pat gotowy. Kiedy się kłócimy, możemy dojść wspólnie do jakiegoś rozwiązania. Gorzej kiedy zamiast argumentów pojawia się foch i ciche dni. Wtedy faktycznie trudno nam się dogadać. 

Po ostatnim poście o mężczyznach, dostałam wiadomość od czytelnika, która w skrócie brzmiała tak: Fajnie napisałaś o facetach, a może napiszesz o kobietach i o tym: 

Zastanawiałam się jak ugryźć temat, co napisać, jak ująć sprawę, która wydaje się być z natury dość “delikatna”. Ale abstrahując od humorystycznej wymowy piosenki, wydaję się też być dość ważna. 

Z pewnym zażenowaniem stwierdzam, że tak, my kobiety, często chciałybyśmy, żeby oni – faceci czytali w naszych myślach. Żeby zgadywali o co nam chodzi, jaki mamy problem, co czujemy, jak widzimy świat i czego oczekujemy od partnera. Jeśli nie zgadują strzelamy focha.  Obrażamy się. Robimy zbolałą minę. Zgrywamy sierotkę Marysię, którą cały męski ród zawiódł i oszukał. Trochę oczywiście trywializuję, ale chodzi o to, żeby pokazać śmieszność i oczywistą nieskuteczność podobnych metod. 

Rzadko kto podsiada dar jasnowidzenia i czytania w myślach. 

Tak, matki czasem bez słów zgadują o co chodzi dziecku. Odgadują jego potrzeby siłą intuicji, jakimś siódmym zmysłem, który mówi im co trzeba zrobić. 

Ale taki zmysł, bardzo rzadko występuje w kontekście związków dwojga dorosłych ludzi. Tu obowiązuje zasada: jeśli mi nie powiesz, żono, mężu, partnerze, partnerko, o co ci chodzi, to ja nie wiem, o co chodzi! 

Dąsy i pąsy

Możesz się dąsać do woli, ale poza wróżeniem z fusów i szklaną kulą, nie dysponuję narzędziami, umożliwiającymi eksplorację Twoich myśli i odczuć. No chyba, ze się wygadasz.. przez sen. 

Odmawianie seksu, bliskości, świadomie, lub nieświadomie, bywa traktowane jako karta przetargowa, w tym komunikacyjnym zatorze. “Nie rozumiesz mnie, nie wiesz o co mi chodzi, więc nie idę z Tobą do łóżka” –  myśli wiele kobiet. 

Problem w tym, że kumulowane w ten sposób napięcie działa osłabiająco na związek i nie zapewni przepływu energii i emocji, które prowadzą do tego, o co generalnie chodzi: wzajemnej, empatycznej komunikacji. 

Sztuka rozmowy

Rozmawiać można różnie. Zaczynając od “Ty” i listy obelg i zarzutów, albo rozpoczynając od “Ja”  i kompletując wykazem swoich prywatnych przeżyć, odczuć i problemów, z którymi się w związku zmagam. Dlaczego lepiej mówić o sobie, niż o partnerze? Ponieważ atakowany, przystępuje do obrony. 

Wytacza armaty, argumenty, robi wszystko aby zachować twarz. W tej walce rzadko kiedy dochodzi się do konsensusu, ponieważ zawsze ktoś musi być stroną “przegraną”, “winną”. 

Pokażcie mi kogoś kto się lubi kajać i przyznawać, że wszystkie winy tego świata, leżą po jego stronie? Przeważnie, w różnej proporcji, leżą po obydwu. 

W duecie, jeśli ma być to związek oparty na miłości i zrozumieniu, lepiej postawić na komunikację i przyjąć za pewnik, że bez rozmowy i otwartości, trudno nam będzie siebie wzajemnie zrozumieć. 

Można, tylko po co? 

Oczywiście można żyć bez seksu. Jeszcze nikt od tego nie umarł. Trudno jednak na dłuższą metę wyobrazić sobie związek, w którym jedno z partnerów czerpie z tej strefy życia wyłącznie frustrację.  Taki związek może trwać, ale czy to będzie dobry związek? 

Dlatego Panowie, Panie: jeśli czegoś wam brakuje we wspólnym życiu, coś uwiera, boli, to trzeba usiąść i pogadać. Pokazać gdzie jest rana, zadra, coś zaradzić. Otworzyć się i zachować jak dorośli ludzie. 

Fochy można tolerować u dzieci i panien w wieku nastoletnim, w pewnym momencie przestają mieć sens.

Zgoda i intymność w związku wychodzą na zdrowie. Zawsze.