Wakacje, Kreta i rybka w akwarium

Nawet Bóg odpoczywał w niedzielę, więc wakacje i czas na oderwanie od codzienności to wcale nie luksus dostępny zamożnym, ale nieodzowny element codzienności. Pracujemy, spalamy się, wydatkujemy nasz potencjał energetyczny – i zapominamy czasem o tym, że długi wobec siebie także należy spłacać o czasie, bez niepotrzebnej zwłoki. Inaczej przyjdzie nam słono zapłacić odsetkami na naszym życiu i zdrowiu. Syndrom wypalenia dopada nie tylko przemęczonych biznesmenów, nie omija rutyniarzy, chodzących wiecznie tą samą drogą, czy matek żyjących w takt mantry codzienności.

Współczesne
wakacje nieco się zdegenerowały. Jak słusznie zauważa Wojciech
Eichelberger  – dzisiejszy człowiek odpoczywa i podróżuje jak rybka w
akwarium –  wiecznie we własnym sosie i środowisku.  Nawet na koniec
świata latamy klimatyzowanym samolotem, nocujemy w przypominającym
domowe standardy hotelu, bez względu na szerokość geograficzną jemy
takie same, angielskie śniadanie.  


Prawdziwy odpoczynek to coś więcej
niż ładne widoki, estetyczne miejsca i poprawne jedzenie. 

Aby zresetować
mózg od codzienności i odpocząć naprawdę trzeba poczuć nowe wszystkimi
zmysłami. Nastawić się na słuchanie, wąchanie, czujność wobec otoczenia,
która pomiesza się z ciekawością: wreszcie otworzyć serce na uczucia i
ludzi, których przyjdzie nam spotkać.

Świat jest ok! 

Media
kreujące obraz świata jako miejsca niebezpiecznego i nieodgadnionego, w
którym trudno będzie nam sobie poradzić samodzielnie, napędzają nasz
strach i obawę przed samodzielnym podróżowaniem. Warto zdać sobie z tego
sprawę przed wyruszeniem w drogę. Świat – nawet ten egzotyczny – 
przeważnie jest miejscem przyjaznym turyście – wystarczy tylko mieć oczy
szeroko otwarte i zachować niezbędną wszędzie ostrożność. 

A jeśli
wolimy pojechać z biurem podróży?  Zorganizowana, masowa turystyka może
nam dostarczyć pozytywnych wrażeń. Trzeba tylko zejść z uczęszczanej
przez wszystkich ścieżki i poszukać własnych, oryginalnych doznań. 

Zgubić w uliczce gdzie suszy się pranie, a lokalni mieszkańcy siedzą na
schodach i kłócą się z sąsiadami.  A nade wszystko nie dać nabić się w
butelkę organizowanych od a do z pobytów, podczas których prawdziwe
życie  tylko miga w oknie autokaru jak migawka.

Tydzień na Krecie

Tydzień
na Krecie to za mało, żeby powiedzieć, że poznało się wyspę. Dlatego
napiszę, że zobaczyłam  tylko jej dwa oblicza. Przeciwstawne i różne,
jak dwie siostry –  aż trudno uwierzyć, że spokrewnione.

Pierwsze
oblicze to wybrzeże w okolicach Chanii – i same miasto. Piękne,
misterne, ale także tłoczne i pełne zamętu. Trudno tu znaleźć chwilę
spokoju. Aż strach pomyśleć co będzie tam za miesiąc kiedy sezonowi
goście napłyną jak ryby na tarło. Samo wybrzeże jest jak pocztówka
posklejana z patchworku. Zabałaganione, zabudowane bez planu, bez ładu
–  pełne hotelików, nastawionych na turystów tawern, sklepików z
ręcznikami, pocztówkami i piwem. Jeśli ktoś tylko to na Krecie widział
to wiele stracił.

Drugie
oblicze to góry, przez które jechaliśmy na turystyczną lagunę Krety –
Elafonissi.  Laguna jest bajkowa, lekka jak pianka na letnim cieście,
radosna i pocztówkowo piękna; ale góry, które trzeba pokonać to już inna
historia.

Elafonissi – bajkowa laguna

Prowadzą
tam dwie drogi –  szczerze polecam tę dłuższą. Zajmuje dwa razy tyle
czasu, ale dostarcza niezapomnianych wrażeń. Osioł zajrzy Wam do
samochodowego okna, kozy przydrepczą i spojrzą w oczy z nadzieją na
jakiś smakołyk – na przestrzeni wielu kilometrów górskiej, krętej drogi
nie spotkacie zupełnie nikogo.

Jechaliśmy
tak i podziwialiśmy przepaście, odmęty dzikiej zieleni –  górskie
wioski –  często opuszczone, zakopane w krajobrazie tak nierealnym i
pięknym, że zapierał dech w piersiach. Myślałam o ludziach, którzy w
nich żyli i żyją –  czasem mignęła w oknie jakaś twarz – starsze kobiety
w czerni na progu,  życie tak diametralnie różne od tego jakie znamy – 
że aż nierzeczywiste.

Tą
drugą Kretę zabrałam ze sobą  – pod powiekami –  bo na zdjęciach wyszła
spłaszczona i powleczona jakimś półprzezroczystym filtrem. Zupełnie
jakby duchy przeszłości, które stały w opuszczonych drzwiach domów,
zazdrośnie chciały zachować ją dla siebie. Jakby obawiały się, że
urealnione na zdjęciach przestaną istnieć jeszcze bardziej.  Kłaniam się
im aborygeńskim zwyczajem i dziękuję, że mogłam to wszystko zobaczyć.