Kościotrup w szafie

Chyba
każdy ma na podorędziu swojego trupa w szafie. Taki strach – straszek,
który cicho siedzi ale jednak jest, wyłazi w gorszy dzień i niezbyt miło
pachnie.

Tak
to już jest, że najbardziej boimy się tego co nieznane, a
najstraszniejsze nasze obawy siedzą zamknięte na klucz podświadomości.
Nie wypuszczamy ich z tego lochu tak długo, że zapominamy co w ogóle,
kiedy i czemu tam zamknęliśmy. Odwaga, to odkrycie , że nasz prywatny
horrorek nie jest aż taki straszny –  a nawet jeśli początkowo przeraża,
to wystarczy spojrzeć mu przeciągle w twarz , żeby zobaczyć w nim
kogoś, kto może i ma groźne kły i pazury ale pogłaskany przewraca się na
plecy, tarza po ziemi i domaga pieszczoty.

„Gdy
przed czymś uciekamy, to odwróceni tyłem nie widzimy jak to coś
naprawdę wygląda. Nasza wyobraźnia szaleje i wyświetla nam horrory. Ale
jeśli się odważnie zatrzymamy, odwrócimy i spojrzymy temu czemuś w oczy
okaże się, że nie tylko niestraszne, lecz wręcz upragnione.” – mówi
Wojciech Eichelberger w ostatnim „Zwierciadle”.

Zadziwia
mnie jak wielu ludzi woli całe swoje życie przejść ze swoim strachem na
ramionach niż odwrócić się za siebie i się z nim skonfrontować. Wolimy
się bać niż przyjąć coś nowego – zakładając , że lepszy znany diabeł niż
nowy wymyślny czart.

Bez
odwagi nie ma rozwoju. Bez konfrontacji ze sobą nie ma zwycięstwa, a
bez małych bitew ze strachami nie da się wygrać żadnej życiowej wojny.

Zamiast
wyrzucać klucz, zaspawać zamek, lepiej otworzyć szeroko drzwi, wpuścić
to piękne letnie światło i pozwolić aby uspokoiło cienie –  dotarło w
najciemniejsze zakamarki i ogrzało dusze.

Strach
ma wielkie oczy – a my mamy wielkie serca. Przetrwamy to zimne
spojrzenie. Musimy się tylko odważyć. To nie takie trudne –  szczególnie
w tak upalny dzień jak dziś.