Ciążowe historie o euforii i zaufaniu

Budzę
się ostatnio w nocy lub nad ranem –  i śmieję się  –  do moich snów, do
mojego rosnącego brzucha, do ciszy i kota na fotelu obok –  odczuwam
chyba ciążową formę euforii.  Stan, przeżywany po raz pierwszy w życiu –
dla mnie jest permanentnym, długotrwałym  cudem – rozciągniętym na
ponad 250 dni w kalendarzu życia.

Nie
jestem nawiedzoną mamuśką.  Kiedyś myślałam, że posiadanie dzieci jest
czymś poza mną: czymś dalekim i nie do końca potrzebnym tak mnie jak i
temu światu. Któregoś miesiąca; właściwie nie wiem kiedy- ta świadomość
się zmieniła –  coś się poprzestawiało i ten proces trwa: dynamiczny jak
rzeka, nowy, wartki, porywający, dziki- zaskakujący mnie samą.  Zdarza
mi się myśleć o zmianach jakie zajdą po narodzinach dziecka z obawą:  o
tym, że nie będę już wolna i niezależna – na bardzo
długo, odpowiedzialna za kogoś więcej niż ja sama. Moje ego – w obawie
przed detronizacją cicho jęczy i snuje różne-  mało pachnące historie z 
pieluchami i zupką przecierową w tle.

Nie
mam pewności co do tego jak przejdę poród, połóg,  jak zniosę
nieprzespane nocy –  moje ciało jest dla mnie tajemnicą, jeszcze nie
miało okazji się odkryć.  Zyskałam jednak coś niesamowitego –  jeszcze
większą pewność, że sobie dam radę – że to co się dzieje we mnie i poza
mną –  jest przejawem jakieś wielkiej, niezmierzonej siły natury-  która
gra ze mną – opiekuje się i wspiera –  nie tylko mnie, ale każdą
rodząca kobietę od wieków- od stworzenia świata – od pierwszego krzyku
jaki wydaliśmy rodząc się sami.

Jest w tym jakaś magia, wielki niezmierzony cud –  cisza przed wielkim wydarzeniem. Zgadzam się z doktor Preeti Agrawal
, która proponuje holistyczne: spójne z fizycznością i psychiką
podejście do ciąży i porodu. Uważa ona, że nie można oddzielić sfer
emocji od ciała – szczególnie w tak metafizycznym okresie życia jakim
jest noszenie pod sercem rosnącego życia.

Współczesna
medycyna poród traktuje jak zadanie z mechaniki. Obiekt danego rozmiaru
musi przejść przez otwór X –  praca jaką należy przy tym wykonać wiąże
się  z określonym oporem, który należy przezwyciężyć, zadanie powinno
być przeprowadzone w jak najkrótszym czasie, przy zachowaniu parametrów
przechodzącego przez otwór obiektu, no i jakby przy okazji z niezbyt
dużym napięciem samego otworu.  Straszne, prawda?

Chociaż
dzieci rodziły się od wieków –  dzięki medycynie mamy dziś niezwykły
komfort kontroli, wiedzy i pomocy – wtedy kiedy jest ona niezbędna.
Niestety zbyt “inżynieryjne” i rzeczowe podejście do całego
zagadnienia,  bardzo mu szkodzi –  uprzedmiotawia tak rodzącą kobietę
jak i dziecko. Stają się oni  bezwolni i zależni od tego co się im każe i
jak się ich traktuje – przestają być głównymi aktorami spektaklu – 
przysłonięci aparaturą, medycznym żargonem i niestety często także zimną
obojętnością…

Dlatego
tak ważne są akcje takie jak “Rodzić po ludzku”, szkoły rodzenia,
kształtowanie świadomości personelu  medycznego i całego społeczeństwa.
Nie dlatego, że nie wiemy jak powinno się przeżywać ciążę, poród,
macierzyństwo; przeciwnie; dlatego że wiemy  to wszystko od wieków- ta
umiejętność mieści się w naszej skarbnicy instynktownej mądrości i
musimy ją sobie przypomnieć i na nowo jej zaufać.

Przede
mną jeszcze piękna wiosna – i lato, kiedy  ma urodzić się nasze
dziecko. Traktuję te 9 miesięcy jako czas dojrzewania do nowej roli –
rośnięcia wraz z maleństwem w siłę i mądrość, przygotowania do zadania –
które musi być wykonane z bólem ale i  głęboko wierzę: z sensem,
radością i miłością. Czuję cudowny smak tej przygody i wielką radość, że
mogę ją przeżywać. Ufam sobie i ufam naturze, która wie co robić.
Cokolwiek jest tego przyczyną: biochemia, hormony, natura, życie:
bardzo, ale to bardzo się cieszę 🙂