Kobieta w połogu

O
połogu mówi się mało albo wcale. Ciąża, poród – chociaż bolesne – czasem
niełatwe, są w gruncie rzeczy radosne. Połóg natomiast, to  przede
wszystkim smutek –  bo chociaż coś pięknego się zaczęło – to ciało trwa
jakby w zatrzymaniu –  oczyszcza się, zbiera na nowo po 
dziewięciomiesięcznych trudach i szykuje na następne.

Dziś
to takie 6  tygodni koniecznego lizania ran . Kiedyś jednak było
inaczej –  i nie spotykało się wtedy depresji poporodowych oraz „baby
blues”.

„Po
urodzeniu dziecka, w połogu, następuje naturalny okres, kiedy kobieta
należy do podziemnego świata. Nosi na sobie ślady podziemnego pyłu,
podziemnych wód. Wejrzała w tajemnicę życia i śmierci, w swym wysiłku
rodzenia doznała bólu i radości. Przez jakiś czas przebywa jeszcze w
innym świecie. Trzeba jej czasu by stamtąd powrócić.” – pisze w
„Biegnącej z wilkami” C.P.Estes.

Podziemny
świat – to miejsce gdzie drzemią instynkty i pierwotne siły. Szlaki
życia przecinają się tam z aleją śmierci –  tam się wszystko zaczyna i
kończy.

Na skróty? No way!

Niestety,
wiele kobiet żyje w oderwaniu od tej pierwotnej natury i z przerażeniem
poddaje się zmianom jakie niesie dawanie życia i związana z nim
fizjologia i psychologiczne zmiany. Czasami wydaje się, że chcemy
zapomnieć o tym, czym jest cud stwarzania, że chcielibyśmy posiadać
potomstwo, ale niejako „za darmo” – nic nie dając z siebie i nic nie
tracąc. Dlatego główne tematy spotykane w medialnym świecie w kontekście
połogu i końca ciąży to powrót do dawnej sylwetki, walka z rozstępami,
szybki powrót do normalności pojmowanej jako „życie sprzed dziecka” itp.

Tymczasem
nie da się pewnych zmian przyspieszyć –  nie można przejść nad tak
olbrzymią rewolucją życiową do porządku dziennego w ciągu kilku dni czy
nawet tygodni. Przyspieszanie naturalnych cyklów „powrotu do
zewnętrznego świata” oraz presja społeczna i brak wsparcia – to główne
przyczyny głębokiego smutku, który czasami towarzyszy nam: kobietom w
połogu.

Bywało inaczej…

W
dawnych kulturach – takich jak ta opisana w książce „Czerwony namiot”,
połóg był okresem matkowania matce. Noworodek i kobieta przebywali jakiś
czas w otoczeniu kobiet –  babek, ciotek, sióstr i innych, które
tworzyły społeczność. Kobieta była karmiona smakołykami –  myta,
czesana, i dopieszczana po trudach porodu. Dziecko natomiast krążyło  „z
rąk do rąk” –  nigdy nie odkładane i nie pozostawiane same sobie. Taka
opieka i zespolenie ze światem, tych które rozumieją jaką drogę oboje –
kobieta i mały człowiek przeszli –  pozwalało na otrząśnięcie się z
przeżyć, odbudowanie nadwątlonych sił i pełne miłości i wsparcia wejście
w nowe życie.

Dziś
takie sacrum i zatrzymanie wokół kobiety w połogu są przeważnie
niemożliwe. Nie ma kto się nami zająć, nie ma na to czasu. Mimo to nowa
matka potrzebuje wsparcia. Potrzebuje słyszeć, że jest najlepszą możliwą
matką, dobrze na duszę zrobi jej ciepła herbata zaparzona z miłością,
pyszny, pożywny obiad, chwila dla siebie – podarowana przez kogoś kto
zajmie się dzieckiem, kiedy ona zajmie się wreszcie sobą.

Połóg
jest czasem pożegnania z dawnym życiem. Nie będzie już takie samo
–trzeba to sobie jasno powiedzieć. Można się łudzić, ale nie ma na to
szans.

Prawo
natury jest takie, że kto raz wszedł do rzeki życia i śmierci –  kto
zstąpił i powrócił z podziemnego świata, nigdy już nie będzie taki sam.
Od tego momentu niesie ogarek z nowym życiem, które współtworzył  i
które współtworzyło jego nowe  JA.  Ma nowe zadania, nową wiedzę i nowy
bagaż. Trzeba czymś za tę wiedzę zapłacić –  i tą ceną jest właśnie
połóg i przewartościowanie swoich spraw jakie się w nim dokonuje.