Dawanie i branie pochodzą z tego samego strumienia dobrej, życiowej energii. Nie można żyć nie biorąc i nie można NIC od siebie nie dawać. Równowaga w tej materii jest niezbędna. Mamy problem z dawaniem. Duży problem. Mamy też kłopot z odbieraniem: zwłaszcza takim, które nie wywołuje w nas poczucia winy, czy chęci natychmiastowej spłaty zaciągniętego zobowiązania.
Dziś chciałabym jednak o dawaniu. Bo widzę na co dzień, jak nam trudno przychodzi dać cokolwiek od siebie. Przykładów jest mnóstwo: chociażby aktualny Blog Roku, gdzie tak trudno jest o głosy czytelników: a przecież na co dzień są, biorą, korzystają; przysłowiowe miejsce w autobusie, które tak trudno odstąpić, kiedy już się je zajmie; czas, nawet w ilości 10 minut, który poświęca się normalnie na grzebanie w sieci czy drapanie się po głowie, a jakoś nie można się zdobyć, żeby dać go komuś innemu; czy mała przysługa, której nam żal, bo przecież “każdy jest egoistą i myśli tylko o sobie, więc co ja będę pomagał tej tu Kowalskiej, czy Iksińskiej z drugiego działu, pewnie pomyśli, że ją podrywam, albo że coś jej ukradnę“.
Nawet słowa nam szkoda. Dobrego słowa! Nawet uśmiechu! Bo złośliwe uwagi, kąśliwe rady, wtykamy innym jak szpilkę. “Nie podoba mi się, ja bym to zrobił lepiej, chyba to niezbyt przemyślane, co ty wyprawiasz, jesteś głupia, nierozsądna. itp”.
Rozdajemy to błoto nie raz i nie dwa z trudną do ukrycia satysfakcją. Jakby nas kto pytał o zdanie. Jakby to było naprawdę niezbędne. A najbardziej obrzydliwe jest to, że robimy to najchętniej bliskim nam ludziom! Partnerowi, własnym dzieciom, tym, których najłatwiej nam zranić.
Po co to robimy? Żeby się poczuć lepiej. Żeby doznać satysfakcji, że mam prawo krytykować, więc się znam, jestem ponad kimś, mogę wpływać na jego samopoczucie, bo nie daj Boże, będzie za dobre! A najbardziej to z braku świadomości. I z głupoty.
Dawanie, cokolwiek by o nim nie mówić, ma magiczną moc. Nawet jeśli dajesz, to wcale Ci nie ubywa. Wręcz przeciwnie. Tylko dając coś innym, jest się bogatym, czuje się, że żyje się w pewnej materialnej, bądź duchowej obfitości.
Ludzie, którzy nie mają absolutnie nic do dania, którzy liczą każdą przysługę, skąpią mikro mililitrów życzliwości, to osoby potwornie ubogie wewnętrznie. Z pustką, która aż zieje. I nie da się jej zapełnić byle czym.
Jeśli występujesz w życiu głównie w roli konsumenta, kogoś kto wyłącznie bierze, rzadko daje, to trzeba się nad tym zastanowić. Im bardziej czujesz, że nie masz nic do oddania, tym bardziej spróbuj coś dać. Coś maleńkiego. Gest, słowo, dobry uczynek.
Szczodrość odmienia. Ale tylko taka, za którą nic nie stoi. Tylko wtedy, kiedy nie oczekujesz, że zaraz dostaniesz w zamian, że życie, ludzie, los, natychmiast Ci odpłaci.
Naprawdę dawać, to uznawać, że już sam fakt, że mogę dać, jest wystarczającą nagrodą. Z tym się lepiej żyje i tak się łatwiej prosi o to, czego nam brak, kiedy też potrzebujemy, żeby ktoś nam coś dał.
Zastanów się, jaki jest twój stosunek do dawania. Czy potrafisz to robić bezinteresownie? Czy sprawia Ci to przyjemność? Czy pomaganie ma dla Ciebie sens? A jeśli nie ma to czemu?
Pamiętaj: im więcej z SERCA podarujesz, tym bardziej będziesz się czuł obdarowany. I tym mniej będziesz czekał, że ktoś Ci za to ODPŁACI.
Jeśli tekst zachęcił Cię do refleksji i uważasz, że jest wartościowy, daj mi proszę coś od siebie. Zostaw ślad, podaj dalej.
Dziękuję:)