Piąta pięćdziesiąt rano. Park skąpany w słońcu, dzień zaczął się już na dobre. Biegnę po trawie, niosąc moje ciężkie od nocy ręce, niezdarnie poruszając nogami. Wcale nie Gracja, wcale nie Sportsmenka, wcale nie ktoś PONAD. Zwykła ja, taka jak wstałam. Wyprana z wymagań i oskarżeń. Wcale nie najszybsza, wcale nie najładniejsza, lata świetlne od pani z reklamy. Na ławce, obok placu zabaw, trzech Panów dbających o zieleń, już w pracy. Papierosy w ręce i piwo za ławką.
A ja się cieszę, tak się cieszę. Że nie muszę. Że wybieram. Że z własnej woli, bez przymusu, po prostu wyszłam z domu, zobaczyć jak dzień rozkłada ze zwoju czasu pierwsze minuty. Że czuję jak wieje wiatr. Że krople rosy czepiają się czubków butów. Że widzę to, co wielu prześpi.
Wolność. Prawdziwa wolność. Wybierać to co nam służy, odrzucać to co szkodzi. Być świadomym – po to, żeby odróżnić jedno od drugiego.
Bohaterem wcale nie jest ten, kto dobiega pierwszy do mety, ale ten, któremu w ogóle chciało się wyruszyć.