Za własną gwiazdą, ale tylko w markowych butach

Zdanie
tytułowe, to perełka – wyczytana w wywiadzie Beaty Pawłowicz z
Wojciechem Eichelbergerem w ostatnim „Zwierciadle”. W lakoniczny sposób
mówi o tym, że chcielibyśmy wszystkiego  – najlepiej w pierwszym gatunku
–  chociaż w życiu tak już bywa, że czasem trzeba coś wybrać i coś
poświęcić.

Niedługo
po starcie w naszym życiowym maratonie, zapominamy o naszej
symbolicznej gwieździe. Odkładamy ją, jako miraż dzieciństwa i
młodości na lepsze czasy. Zabieramy się do realnego życia i wracamy do
niej – jeśli w ogóle – to dopiero po latach; jeszcze bardziej zagubieni
niż wyruszaliśmy.

Ideały
ideałami myślimy sobie, a przecież żyć trzeba. Idziemy więc na skróty w
tych naszych markowych butach, uważnie stawiamy kroki żeby tylko się
nie pobrudzić – Boże Broń – nie wdepnąć tu i ówdzie, gdzie niekoniecznie
ładnie pachnie i potem trudno podeszwy doczyścić.

Prawdziwa
wędrówka; ta o którą większości z nas chodzi – to często wyjście poza
strefę komfortu, gdzieś obok –  w niepokój serca, na ścieżki umysłu, bez
pytań o wyposażenie, ekwipunek wędrowca, zapasy – często nawet bez
widocznego na początku celu.

Warto.