Może kloszardzi, a może anioły

Otępiała
patrzyłam prosto we własne buty i uciekłam stamtąd szybko, zostawiając na stole
zmięty banknot na „czystą  flaszkę” co to
sobie jej zażyczył. 

Za progiem owionął mnie zapach zimy i mokrej słomy; kruki na
płocie stroszyły skrzydła i naśmiewały się z mojej naiwnej wiary, z moich
dziewczęcych tęsknot za tym, że ktoś mi to moje marne życie rozrysuje jak mapę;
da wskazówki, powie gdzie iść, rozbroi strachy popołudnia, ukołysze serce jak
łódkę. 

Szłam poboczem i przeklinałam własne pomysły. Ostatni
autobus pojechał dawno temu; ostatnie promienie słońca ginęły za
horyzontem.  Godzina na piechotę, jak
dobrze pójdzie. Szarówka brudna jak
podeszwy butów, światła aut, co pędziły nie wiadomo gdzie i jednostajny
szum lasu, który rósł tu obok. 

Nawet się nie bałam. Byłam tylko wściekła. Zła jak
osa, wkurzona jak szerszeń, któremu ktoś nieopatrznie wszedł w paradę. Zaczepił
mnie jakiś, co się zapytał „czy panienkę może odprowadzić”, ale moje spojrzenie
musiało być wystarczająco wymowne. Ominął mnie łukiem, machnął ręką, poszedł
gdzie zamierzał. 

Na rogatkach złapałam autobus; zziębnięta weszłam do
domu. Wyjrzałam przez okno; światła miasta szkliły się i otulały ciepłym
blaskiem zakamarki cienia, połyskiwały w kałużach, zbierały w rogach domów,
zaglądały do okien.  Stałam tak i
myślałam; o moim życiu pełnym porażek, o wierze, która mnie zawiodła, o
strachu, który wyparował w drodze do domu jak przegotowana za długo zupa. 

I wtedy to zobaczyłam: 
podarty bilbord; jak paczwork; składanka słów; jak okruchów na stole;
kilka warstw farby, przebijających przez siebie nawzajem. „Weź życie w dłonie,
jesteś tego warta, stań i zobacz idź, gdzie prawo prowadzi, do środka”  Literowałam i składałam, potem chwyciłam za
pędzel, za kartkę, wymalowałam, przepisałam, dygocącymi dłońmi zbierałam w
siebie i brałam tam, gdzie potrzebowałam najbardziej. Tego szukałam.

Po chwili  znów wyjrzałam przez okno i zobaczyłam
tylko dwóch mężczyzn, co zdzierają
warstwę po warstwie, aż zostaje jeden napis, jedno słowo, paczka liter, jak
cukierków. JESTEŚ.

Może to byli kloszardzi, a może anioły.  A może cuda chodzą po świecie, jak zdarte z płotu słowa i tylko my, głusi i głupi patrzymy w buty, zamiast przed siebie?