Okruszyny

Jest taka dziecięca wyliczanka o
sroczce, która warzyła kaszkę: temu dała troszeczkę, temu dała w
miseczkę, temu łyżeczkę i fruu poleciała. Nasza codzienność to właśnie
takie rozdawanie siebie. Dobrze jeśli tak jak w wyliczance, czasem ktoś
nam przynajmniej przyniesie wody –  często jednak rozdajemy siebie i
swoje wewnętrzne bogactwo za darmo, bez miary, pomału dochodząc do
punktu kiedy prawie nic nie zostaje dla nas i kiedy musimy żebrać na
zewnątrz, o skarb, który miałyśmy w środku.

 Dzika kobieta, czyli pierwotna
posiadaczka skarbu; istota wolna, radosna i pełna życia, podobnie jak
dzikie zwierzęta jest gatunkiem zagrożonym. Ziemia plądrowana latami,
grabiona, wypalana, eksploatowana do granic możliwości i kobieca natura,
której odmawia się prawa do bycia i wyrażania siebie to ofiary tego
samego oprawcy. Tak samo jak egzotyczne kapibary czy górskie orły musimy
stawiać czoła naporowi cywilizacji i grabieżcom, którzy wstępują na
nasz teren i próbują nas obłupić z tego co mamy najcenniejsze. Jeśli nie będziemy uważać; zamknięte
w klatkach, wypchane trocinami, staniemy się plastikowo – woskowymi
figurami z koszmaru: bez osobowości, bez marzeń, bez indywidualności, ale za
to z talią osy i grzecznym, acz przeraźliwie sztucznym uśmiechem na
naciągniętej jak płótno twarzy.

Dzikości nie traci się raz na zawsze,
nie zostaje nam odebrana jednego dnia, za jednym zamachem, złodzieje nie
przychodzą nocą. Oddajemy ją najczęściej kawałek po kawałku, kropla po
kropli, bez oporu, z własnej nieprzymuszonej woli. 
Współczesnym kobietom
bardzo brak asertywności i zupełnie nie potrafią mówić „nie”. Jesteśmy
pokoleniem post niewolniczym, z uszkodzonym instynktem. Nawet jeśli
rodzimy się wolne, to pozwalamy własną wolność rozkradać. Nie wierzymy w
siebie, zawieszamy swój los na haku, ciągniemy się jak pokutne mary za
nieodpowiednimi partnerami, zawierzamy niewłaściwym ludziom, lokujemy
nadzieje w idiotycznych przedsięwzięciach; a życie jak rzeka przepływa
nam przez palce.

Kobiety przeraźliwie boją się  oskarżeń o
wygodnictwo i egoizm.  Kiedy raz odmówią, czują się winne, kiedy nie
mają na coś ochoty tłumaczą się zawile; kiedy odchodzą przypinają sobie
plakietkę zdrajcy. Tymczasem od skrajnego egoizmu do prawdziwej dbałości
o siebie jest droga daleka jak stąd do nieskończoności. Pamiętacie
matematyczną linię ze strzałką szybującą gdzieś w eter –  w dal –  poza
granice zeszytu?  Tak, tam mieszka nieskończoność.  Jedno czy nawet
dziesięć „nie” to za mało aby tam dojść.

Dbałość o siebie, o rzeczy i sprawy dla
nas ważne, o czas wytchnienia, samotności, nieskrępowanej twórczości,
tańca – wszystko to czego nam w środku potrzeba; to fundament dobrego,
szczęśliwego życia. Oddając siebie całą –  skazujemy się na psychiczną
banicję, na wieczne życie w poczuciu straty i tęsknotę, którą co prawda
można zagłuszyć, ale której nic nie jest w stanie zniszczyć. 

Takie są nieubłagane prawa natury: o siebie musimy zadbać same.

Nie rozdawajcie więc wszystkiego.
Dbajcie o siebie. Nie ważne co Wam mówią; nie wierzcie im; okruszyny,
skrawki i resztki, to  naprawdę za mało.

Więcej o poszukiwaniu dzikości, o powrocie do natury znajdziecie w: “Biegnącej z wilkami” C.P Estes