Drzwi – nie wyważaj tych, które są otwarte.

Pewien król zwołał najmądrzejszych i najodważniejszych ludzi w królestwie i poddał ich następującemu testowi. Pokazał im ogromne, mosiężne drzwi, tak ciężkie, tak grube, tak wysokie, że na ich widok, ugięły się pod większością zebranych kolana. Król zapowiedział, że ten kto je otworzy, zasłuży na wielką sławę, zaszczyty i ogromny majątek.

Część
zebranych od razu opuściła salę kręcąc głową i mamrocząc coś pod nosem.  Kilku uczonych poczyniło pewne pomiary i
szybkie oględziny, ale oni również po chwili opuścili salę, głosząc wszem i
wobec, że drzwi otworzyć się nie da. Jeden spryciarz, przeszukał całą komnatę w
poszukiwaniu klucza, ale kiedy zajrzał już nawet do mysiej dziury i klucza nie
znalazł, postanowił się poddać. 

Znalazł się jeszcze jeden siłacz, o ramionach
jak konary drzewa. Ten z całych sił napierał na drzwi, ale oczywiście nie poruszył
ich ani o milimetr.  Wreszcie, w prawie
pustej sali  pojawił się chłopiec, chudy,
blady i trochę kulawy. 

Podszedł do drzwi, a dwór chichotał. Chcieli go nawet odciągnąć,  wyrzucić na bruk, skąd przyszedł, ale król
nie pozwolił. Chłopiec oglądał drzwi z boku i z przodu, lekko opukiwał, aż
wreszcie ujął w dłonie mosiężna kołatkę i lekko pociągnął je do siebie. Drzwi
stanęły otworem. Okazało się, że nie tylko nie były zamknięte, ale przez cały
czas pozostawały lekko uchylone.