Z miłości do sztuki … kulinarnej

Od
kilku lat kuchnia i sztuka gotowania przeżywa prawdziwy renesans.
Książki, blogi, restauracje, programy telewizyjne. Gwiazdy gotują,
politycy pichcą, prawie cały świat opowiada o swojej pasji do jedzenia.
Dzieje się tak może dlatego, że oderwani od rzeczywistości; żyjący coraz
bardziej w środku i w świecie wirtualnym, potrzebujemy gestów, które
przywołują nas do codzienności. Mamy też wreszcie dosyć świata
“instant” i gotowych dań, które wzbudzały największe zainteresowanie w
pierwszych kilku latach po transformacji jako tania i smaczna
alternatywa dla domowego jedzenia.  

Gotowanie,
jeśli czynione z przyjemnością a nie z obowiązkiem, przywołuje dziecko w
nas: wywołuje emocje, stawia obiema nogami na ziemi, wprawia w dialog z
naszym ciałem. Kuchnia, nasz sposób przygotowywania posiłków, mówi
wiele o naszym pochodzeniu, charakterze, naszych korzeniach.  Jest
metaforą naszego materialnego i zmysłowego pomieszania wpływów: tych
rodzinnych, ale także tych nabytych; zewnętrznych, przyjętych w miarę
rozwoju i dorastania.

Nasza
biologia jest do tego stopnia połączona z psychiką, że kiedy jemy, nasz
organizm nie  wie dokładnie czy robimy to po to aby odpowiedzieć na
potrzeby biologiczne komórek, które potrzebują “paliwa”, czy też aby
 wypełnić nasze braki psychoaktywne. Stąd jedzenie leczy także duszę:
ważne by znaleźć w tym wszystkim równowagę: słuchać swojego ciała na
tyle, by wiedzieć co służy zaspokojeniu głodu – a co jest
wyłącznie zapychaniem “dziur” i niedociągnięć w naszym wnętrzu.

Z
tego samego powodu co blogi kulinarne – uwielbiam oglądać książki
kucharskie. Łakomstwo miesza się z ciekawością, nowe pomysły zapadają w
pamięć, apetyt rośnie w miarę oglądania.

Wczoraj przyniosłam z biblioteki książkę kucharską Nigelli Lawson – 
tej od programu kulinarnego w angielskiej telewizji. Poza ładną buzią i
promiennym uśmiechem, spodobały mi się trzy rzeczy:  nieskomplikowane,
ciekawe przepisy bez sztampy i uprzedzeń; opisy pełne humoru i
wyrozumiałości dla ludzkich słabości kulinarnych; zero odwołań do
kalorii,  dietetycznych zapędów i przypominania o tym, że masło
niezdrowe, a czekolada za tłusta. Nie jest to kuchnia  na codzień, nie
jest też na pewno zdrowa i lekkostrawna, ale w weekendy, w dni, w które
potrzebujemy się ogrzać w kuchni, zjeść coś co jest po prostu pyszne,
ciepłe i dobre – przepisy Nigelli i jej sposób gotowania sprawdzają
się bardzo dobrze. 

Chyba
jestem staroświecka, ale gotowanie to dla mnie to proces po trosze
tajemny: składający się z pomieszania wszystkich zmysłów: dotyku,
wzroku, zapachu i smaku.  Uwielbiam wyrabiać ciasto dłonią – nie w
maszynie czy melakserze. Kroić sałatki, składnik po składniku, zaglądać
do piekarnika czy na gorącą patelnię pełną smakołyków; zapominać się w
tych prostych czynnościach, wąchać, dodawać i próbować.

Dziś
niedziela – pewnie większość z Was ma czas –  może zafundować sobie
fajny obiad – w fajnym towarzystwie, pyszny, wzbogacający, napełniający
nie tylko żołądek, ale i duszę dobrą ciepłą energią na kolejny marcowy
tydzień.

Zima
nie popuszcza, trzymajcie się więc i zapoczątkujcie wiosenne
przesilenie jeśli nie na zewnątrz – to chociaż w środku – w WAS.