Oczekiwanie na duszę

Wczoraj u Dominikanów na Freta usłyszałam następującą historię:

Grupa
naukowców wyruszyła w Andy i wynajęła lokalnych tragarzy – Indian. Po
kilkugodzinnej wędrówce, Indianie rzucili pakunki na ziemię, w milczeniu
– jak na komendę usiedli na ziemi i  po prostu siedzieli. Nie padły
żadne słowa, żadne gesty wyjaśnienia, nie wyglądali na zmęczonych czy
wycieńczonych ciężkim marszem. Po kilku godzinach cala grupa wstała,
zapakowała tobołki na plecy i poszła dalej. W czasie wędrówki, sytuacja
powtarzała się, wreszcie ktoś z naukowców, kto mówił lokalnym językiem
zapytał Indian, skąd te dziwne i nieoczekiwane postoje.

  – “Szliśmy tak szybko, że nasze dusze zostały w tyle. Musieliśmy usiąść i na nie poczekać”- odpowiedzieli.

Ciekawe
co  powiedzieliby Indianie o nas współczesnych ludziach:
przemierzających oceany, rzeki, państwa i kontynenty? Pędzących przez
życie jak w wyścigu; tysiące kilometrów w szaleńczym pędzie, ciągle za
wolno, za mało.   

A
gdzie w tym wszystkim jest nasza dusza?  Czy nasze poczucie zagubienia i
lęku, które czasem przemożnie nas ogarnia, nie wynika przypadkiem z
tego, że  to właśnie dusza została gdzieś daleko w tyle za nami???

Czy przypadkiem nie powinniśmy usiąść na stoku góry – metaforycznie lub nie- i na nią po prostu w ciszy poczekać???