Cmentarze

Cmentarze
są wszędzie. Śmierć jest tym co łączy nas wszystkich. Nie ma tu równych
i równiejszych. Nie ma lepszych i gorszych, bogatszych i biedniejszych.
Panuje suchy, zimny egalitaryzm.

Lubię
cmentarze. Nie oznacza to, że nie boję się śmierci.  Groby i atmosfera
jaka wokół nich panuje pozwalają mi na skupienie wokół spraw, których
nie dotykam na codzień.

Ze
szczególna atencją podchodzę do cmentarzy starych, z wiekowymi grobami,
nad którymi unoszą się duchy historii, z których spoglądają na mnie
uwiecznieni na starych zdjęciach ludzie.

Cmentarze
to skarbnica emocji i wiedzy o tych, którzy żyli przed nami. Dlatego
uważam, że święto “Wszystkich Świętych” pomimo całkowicie
skomercjalizowanego charakteru, burzącego powagę toną jaskrawych,
sztucznych kwiatów i tandetnych zniczy, potrzebne jest nam żywym – aby
zatrzymać się i zastanowić nad swoim życiem.

Ja zatrzymuje sie zawsze jesienią, czasem latem i wiosną – niekoniecznie 1 listopada.

Idę
na cmentarz, szepczę w myślach modlitwy, odwiedzam znajomych i
nieznajomych. Jest w tym wielka tajemnica, która mnie przyciąga. Cisza,
która jest odpowiedzią. Jest w tym coś czego nie potrafię nazwać.

Poniżej kilka zdjęć  “cmentarnych” z Korfu: