Bajka albo monolog o miłości

Siedzieliśmy przy stole, jak co dzień.
Nic się nie działo,  emocje nie wrzały. Herbata parowała, ściany
świeciły czerwienią, a Ty trzymałeś mnie za rękę i podpierając głowę na
dłoni patrzyłeś to na mnie, to w przestrzeń, to do swojego środka.  

I
nic się nie stało, nie było chmur, ani wichury, nie szalała burza, ani
sztorm, na zewnątrz i we mnie trwała zielona jak trawa cisza. Miałam
sukienkę w bratki, zdjęłam jeden but, moja torba leżała bezładnie jak
moje myśli, a kwiatek rósł, mimo że nasze oczy, nienawykłe do podobnych
widoków nie mogły tego zobaczyć.  
I było dobrze. I była w tym miłość, co
zaczyna się od wichury i odmętów, potem łaskocze motylimi skrzydłami,
wreszcie siada na ramieniu i tuli głowę do piersi: łagodna, spokojna,
dojrzała. 

I tak było dobrze i nie trzeba było niczego: ani więcej
ognia, ani więcej światła, ani więcej smaku, ani czasu co ucieka, ani
mądrości co paruje jak herbata i nic jej nie powstrzyma.

Za oknem zbierała szyki szara noc,
słońce już zaszło, chmury opuściły spódnice. Gwiazdy zaczynały mrugać, a
my siedzieliśmy tak w ciszy, bez słowa, bez głosu. Był tylko ten dotyk
jak mleczna pianka: twoje palce na  moim nadgarstku, twoje spojrzenie w
moich włosach.

I  niczego więcej nie szukam, niczego
nie pragnę, nie rzucam się w wiry życia, nie szarpię, nie miotam. Trwam i
trwać będę. Bo jest w tym miłość, taka jakiej chciałam, taka jaka zostaje i innej mi nie potrzeba.

Zresztą, cokolwiek mówią, w cokolwiek wierzą: innej nie ma, innej nie będzie.