Dzika kobieta

Spotykamy się nieodmiennie kiedy
przychodzi czas. Czekamy na siebie w lazurowych oparach marzeń, na
zielonej łące, w dzikim lesie, anonimowe w tłumie ludzi. Gorące oddechy
miasta odstraszają nas lub ciągną, zmienne są nasze obyczaje, nasze
postacie, nasze rozmowy.  Stale jesteśmy niestałe.  Rozmazane twarze,
postacie rysujące się w przestrzeni niewyraźnie; jakby odbite w tafli
wody. Niby się nie szukamy, nie śledzimy, ale w gruncie rzeczy nasze
spotkanie jest nieuniknione i pewne. Kiedy nadchodzi czas tęsknimy.
Kiedy damy sobie to co jest do dania rozchodzimy się.  Czule lub oschle.
Nie ma to znaczenia.

Kiedy widziałam ją ostatnio; miała
warkocze i szeroki, skórzany pas. Byłam w jej domu. Płonął ogień. Nie
powiedziała ani słowa. Przecięła tylko pewien sznur. W jej ruchach była
zamaszysta pewność; nie miałam wątpliwości, że wie co robi. Onieśmieliła
mnie tym gestem, ale i dodała wiary. Zaczęłam nosić głowę tak jak ona:
wysoko. Zaczęłam patrzeć przenikliwiej. Zobaczyłam.

Wczoraj był ten czas.

Polana zalana była słońcem, a ona stała w
cieniu drzewa. Płaszcz spływał jej z ramion, a w zmierzwionych włosach
zieleniały kwiaty i patyki. Stała tyłem do mnie i  kiedy schodziłam ze
wzgórza wiedziałam już, że nie padnie tu ani jedno słowo. Wiedziałam, że
czeka na mnie, że jest tam z mojego powodu.

Patrzyła na rzekę.

Byłam tam z nią chwilę, a może
wieczność. Nie wiem właściwie, tam nie mierzą czasu. Kiedy odchodziłam,
czułam na plecach jej wzrok. Nie żałowałam niczego i nie marzyłam o
niczym.

Było tak jak miało być. Żadnych cudów. Żadnych blasków.

Byłyśmy tylko my.  Dzika La QUE SABE i ja.

 Ta, Która Wie i Ta, Która Szuka.