Rok po. Czyli refleksje o pozostałych.

Minął rok od kiedy pewien ważny samolot
ze świtą równie ważnych person na pokładzie runął spod nieba na ziemię,
która już wszystko widziała. I co?  I nic.

Świat zatrzymał się na moment w
osłupieniu, zamarł, otworzył szeroko oczy ze zdziwienia; może nawet
zapłakał, ale nie poruszył się trwale nawet o milimetr, nawet o mgnienie
oka.

Ostatni rok był czasem przepychanek,
które wstyd nazwać żałobą. Czasem rozmów o winie i prawdzie, o władzy,
pieniądzach i odpowiedzialności. Czasem zamętu, w którym zabrakło
miejsca na prawdziwe cierpienie tych co pozostali –  mimo że poświęcono
im w publicznej przestrzeni setki metrów filmowej taśmy i miliony sekund
cennych jak złotówki.

Refleksja smoleńska jest wspólna z
refleksją o świecie i brzmi nader smutno:  nie o prawdę chodzi tym,
którzy o niej krzyczą najgłośniej. Prawda bowiem jest smutna i prosta.
Obdarta z historii rodem ze spiskowej teorii dziejów, zwyczajna i
nieatrakcyjna tak jak nieatrakcyjne w medialnym okienku bywa zwykłe
życie i prosta śmierć.

Nie umiemy się pogodzić z tym co jest.
Nie umiemy zając się swoim życiem, nie umiemy zrezygnować z wojny nad
grobem, marnujemy czas na snucie kosmicznych hipotez, a nasze własne,
prywatne i społeczne sprawy leżą odłogiem i czekają na lepszy czas.

Życzyłabym sobie, aby sprawę smoleńską
opłakać i zamknąć –  pozostawić do dysput prokuratorom; smutnym panom o
zmęczonych twarzach i rodzinom, które wreszcie w ciszy może przeżyją
swój naturalny ból.

A Polska niech żyje dalej. Pozostało nas żywych co najmniej 38 milionów. Jest co robić.