Słowa… Słowa za mną chodzą jak koty. Czują moją podskórną wrażliwość na nie i przytulają mi się do szyi, siadają na ustach, na ramionach, plączą mi się we włosy. Odganiam się od nich, niewybrednie odpycham gestem, czasem, czuję, że nie zniosę więcej ani zgłoski, ani litery, ale one, w swej sprytnej łagodności obłaskawiają mnie dźwięk po dźwięku, samogłoska po spółgłosce i znów są moje, własne, niewłasne, dobre, złe, naładowane emocją i brzemienne w znaczenia.
Doczepił się do mnie ten wiersz jak rzep do psiego ogona. Kilka słów, które układają się w maestrię języka.
Rano
Ciepło
Idę
Mogę
Zawsze tak było
Zawsze tak będzie
Tak się wydaje
Jak się przestaje
To się dojrzewa. (M. Białoszewski)
I jakoś tak czuję w środku, że to ma sens. Że jak się przestaje, to się dojrzewa. Przestaje szarpać, przestaje napinać, przestaje starać za bardzo. Tak czuję. Takie moje słowa na dziś. I dobrze mi z nimi. Świecą mi w środku i odbijają się w lustrze. Noszę je w kieszeni, oglądam wyjmuję, głaszczę jak kasztany i sprawdzam ich smak na języku.
Jak się przestaje, to się dojrzewa.
Tak czuję.
Chmura utworzona przy