Ludy zimnej Północy, opowiadają baśń o foce – kobiecie, która tańcząc kiedyś na skałach, utraciła swoją skórę. Poszła za miłością, wybrała życie człowieka, ale dała się przy tym ograbić. Żyła szczęśliwie, kochała, urodziła syna. Wszystko było dobrze – do czasu. Z każdym dniem traciła swoją witalność, z każdym miesiącem słabła i opadała z sił. Włosy zaczęły wypadać, oczy straciły blask, ciało umierało, wysychało na wiór.
Nie można żyć bez skóry. Nie wolno dać się ograbić. Nie można żyć zaprzeczając temu kim się jest, a już na pewno nie ujdzie to nikomu bezkarnie. Skóra – własna skóra – chroni i określa nasz byt. Jest jak definicja, opisująca to kim się narodziliśmy – jak kropka nad “I” . Nie przez przypadek mówimy: “czuję się w tym, jak we własnej skórze”, “wystroił się w cudze piórka” itp.
Clarissa Pinkola Estes pisze w “Biegnącej z wilkami”: “Tracimy skórę duszy, pozwalając by zawładnęło nami ego, kiedy jesteśmy zbyt wymagające i pedantyczne, kiedy bez potrzeby stajemy się męczennicami, lub kiedy popycha nas ślepa ambicja. Tracimy skórę duszy, kiedy jesteśmy niezadowolone z siebie lub rodziny, ze środowiska, z kultury czy ze świata – i nic w tej sprawie nie mówimy, nie robimy, a także wtedy, gdy udajemy, że jesteśmy niewyczerpanym, niezastąpionym źródłem dla innych i nie robimy nic dla siebie. Skórę duszy można stracić na tyle sposobów, ile jest kobiet na świecie.”
W ostatnim “Zwierciadle” wywiad z Grażyną Błęcką – Kolską. Dla mnie przejmujący. “Ja sama się nie liczyłam jakbym siebie gdzieś porzuciła. (…) Nie zadbałam o siebie, nie stawiałam granic, nie mówiłam otwarcie o swoich potrzebach, bo wydawało mi się, że twórca jest najważniejszy. (…) Zawsze wydawało mi się, że dam radę, choć moje ciało wysyłało mi sygnały, że powinnam sobie odpuścić. Wina zawsze jest obopólna. (…) Moja polega na tym , że nie robiłam nic dla siebie, podczas gdy on rozwijał swoją zawodową drogę.(…) Uważałam, że wybitny twórca może wszystko. No i ani się spostrzegłam, gdy przestaliśmy być partnerami. (…) Nie czytałam jego wcześniejszych książek, poza jedną, z której się dowiedziałam, że jestem poczciwym żoniskiem. (…) Przez lata nie patrzyłam ludziom w oczy. Patrzyłam po ziemi, bokami, byleby tylko nie spotkać czyjegoś wzroku. ”
Kobieta bez skóry, wyschnięta na wiór. Szczęśliwie, budująca swoją tożsamość na nowo.
Jeśli nie chcesz pozostać wyłącznie kimś, kogo wymyślili inni, “poczciwym matczyskiem, żoniskiem” , dobrą duszą co to wszystkich rozumie, a sama ciągnie resztką sił, pamiętaj o skórze.
Czemu tak łatwo ją stracić? Czemu tak wiele z nas nie ma pojęcia, kiedy została ograbiona? Bo nie mamy kontaktu ze swoim wnętrzem, nie znamy własnej definicji, nie czujemy kiedy jest dobrze, a kiedy źle. Skórę można stracić nie tylko w złej, ale i w dobrej sprawie. Jest to “zawodowe” ryzyko wszystkich matek, kochanek i nauczycielek.
Świat chce od nas bardzo dużo – i dobrze jeśli możemy mu od siebie coś dać. Ale jak zauważa Pinkola Estes: “nie wykarmimy własnym mlekiem wszystkich naokoło”. Nie odnajdziemy drogi do domu, rozdając na prawo i lewo własne mapy, nie podołamy życiu, niosąc ciągle kogoś na swoich plecach.
Nawet jeśli czujesz, że utraciłaś skórę i stoisz naga wobec życia; pamiętaj: w duszy, w środku każdej z nas, jest coś, co zna drogę do domu, co pomoże odzyskać to co stracone. Wystarczy tylko uważnie słuchać. Wystarczy patrzeć, wystarczy być. Póki życie trwa, nic jeszcze nie jest skończone.
