Pewien człowiek posiadł wielką mądrość i świadomość, a mimo to czuł, że to wszystko co wie o życiu, to są tylko puste słowa.
Wybrał się do starego mistrza i powiedział mu: Dowiedziałem się przez lata, jaki jest cel ludzkiej egzystencji, wiem czego Bóg czy inaczej Wszechświat od nas oczekuje, wiem też jak to się robi. Ale ciągle czuję, że nie jestem w stanie podołać temu zadaniu, ciągle coś mi nie wychodzi.
Zwiesił głowę i czekał na to co powie jego skupiony rozmówca. Mędrzec jak to mędrzec wysłuchał przybysza, wygładził brodę i odpowiedział:
Mówisz, że wiesz, gdzie leży skarb i jaki jest cel twojego życia. Wiesz, gdzie leży miasto, do którego powinieneś dotrzeć, jaka droga tam prowadzi i jacy ludzie tam żyją. Jednak nie spakowałeś do dziś dzień swojego bagażu, nie poszukałeś podróżnego kija, nie kupiłeś mapy, ani biletu na pociąg. W istocie nie zrobiłeś nic, aby tam dotrzeć. Po co więc w kółko o tym mówić? Po co wyobrażać sobie domy i ulice tego miasta, jeśli twoje serce ciągle waha się czy w ogóle wyruszyć w podróż? Wiedza bez działania jest pustym słowem. To nie ona otwiera wszelkie drzwi. To działanie jest wiatrem, który poniesie cię ku twojemu przeznaczeniu i pokaże ci właściwe drogi.
Czas spędzony na poszukiwaniach nigdy nie jest czasem straconym. Czas spędzony na rozmyślaniu i rozpamiętywaniu w kółko tego, co się już w oczywisty sposób wie – nie przybliża do celu.
Każdy projekt, każda intencja musi się kiedyś oblec w ciało i ruszyć w drogę. Przedłużanie tego momentu w nieskończoność powoduje marazm, zamazuje cel i sprowadza na manowce.
Od słowa się zaczyna, ale jeśli na nim się kończy, to cel pozostaje wyłącznie pomiędzy słowami.