Rodzicielstwo bliskości w głębi kontinuum

Czego najbardziej boi się współczesna
nowopowołana na świat matka, a jeszcze bardziej świeżo upieczony ojciec?
 Czemu czyta poradnik za poradnikiem, głupiejąc coraz bardziej,
rozważając przeciwstawne rady, zasady i sposoby radzenia sobie z
nowoprzybyłym lub nowoprzybyłą? Boi się, że sobie nie poradzi, że
dziecko wejdzie na głowę, że je uszkodzi, zepsuje, rozpuści, albo co
gorsza niedokocha.

Nie jest łatwo być rodzicem w świecie, w
którym jak pisze Jean Liedloff autorka książki „W głębi kontinuum”,
żeby wychować swoje dziecko należy przeczytać książkę napisaną przez
obcego faceta. Przestaliśmy wierzyć swoim przeczuciom, instynkty
schowaliśmy głęboko do kieszeni  i sami już nie wiemy co robić, żeby
wychować pogodne, zdrowe i szczęśliwe dziecko. Słuchamy więc różnych
„zaklinaczy dzieci” –  babć, mam, pań w warzywniaku, ale niestety nie
słuchamy siebie.

Książka, którą wspominam wyżej: „W głębi
kontinuum”  zapoczątkowało tzw. attachment parenting, czyli
rodzicielstwo oparte na bliskości, przywiązaniu, podążaniu za dzieckiem.
Autorka opisuje swoje doświadczenia i obserwacje dotyczące traktowania
maluchów, jakie zdobyła przebywając kilkakrotnie wśród Indian Yequana.
Kobiety z tego plemienia, nie rozstają się przez pierwsze miesiące życia
z dzieckiem: śpią z nim, pracują, pozwalają mu doświadczać świata z
bezpiecznych i oswojonych ramion, aby później, kiedy dziecko wreszcie
jest gotowe na samodzielność wypuścić je w świat, jak strzałę z łuku.

Dzieci Indian Yequana nie są płaczliwe,
nie mają kolek, nie wpadają w histerię kiedy matka kładzie je na chwilę
na posłaniu, nie zostają mamisynkami, ani przechuchanymi oseskami
trzymającymi się matczynej nogi. Ci dzicy i oddaleni od cywilizacji
ludzie wiedzą, że bliskość z matką jest dla dziecka w pierwszych
miesiącach życia najlepszym kapitałem, że wbrew temu co my myślimy,
dyscyplina wprowadzana od pierwszego dnia życia, wcale nie robi z niego
szczęśliwego, dobrego człowieka. Liedloff otwiera oczy na to co czuje
dziecko wyrwane z bezpiecznego, ciepłego łona. Pokazuje jakiego
cierpienia może doświadczyć pozostawione samo sobie, płaczące w wielkim i
zimnym łóżeczku, czy wreszcie karmione “od zegarka”, kiedy zdaniem
dorosłych przyjdzie na to pora.

Oczywiście nie można dać się zwariować i
wpadać w poczucie winy za każdym razem kiedy nasz maluch zakwili albo
wywoła w nas poczucie zniecierpliwienia czy  chęć ucieczki daleko od
dziecięcego pokoju. Matka też człowiek i jest jej szczególnie trudno
teraz, kiedy odcięta przez cywilizację i kulturę od naturalnych
instynktów, musi radzić sobie zdana właściwie wyłącznie na siebie.
Musimy jednak pamiętać, że przez pierwsze tygodnie po narodzinach
zbieramy wszyscy kapitał miłości i bezpieczeństwa na resztę życia.
Obdarzeni takim skarbem, pełni wiary w to, że świat, na który
przyszliśmy  jest bezpiecznym miejscem, możemy budować swoją osobowość
bez bagażu obaw, warunków jakie należy spełnić aby zasłużyć na miłość i
 z poczuciem własnej wartości, którego nikt ani nic nam nie odbierze.

Polecam zainteresowanym „ W głębi
kontinuum”  bo otwiera oczy na wiele spraw. Najbardziej jednak polecam
otworzyć uszy na podszepty naszej własnej intuicji. Nawet jeśli na
początku w chaosie nic nie słychać, to jeśli będziemy pytać i uważnie
nasłuchiwać to wreszcie usłyszymy to co ma nam do powiedzenia.  To moim
subiektywnym zdaniem, najlepsza recepta na udane i szczęśliwe
rodzicielstwo.

” W głębi kontinnum” Jean Liedloff wydało wydawnictwo MAMANIA