40 lat

To zdarzyło się kilka lat temu, w czasie podróży do Francji. Najpierw zwiedziliśmy Paryż, potem pojechaliśmy do Bretanii pooddychać powietrzem, które pachnie oceanem. Przedostatniego dnia wróciliśmy w objęcia Wieży Eiffla i nazajutrz rano, mieliśmy odlecieć do Warszawy. Nie zarezerwowaliśmy noclegu, wynotowaliśmy tylko zawczasu kilka adresów, pod którymi można się w miarę tanio i wygodnie wyspać. 

Niestety, okazało się, że nie my jedni mamy michelinowski przewodnik po trójkolorowym kraju i w kolejnych trzech wybranych hotelach, ze smutkiem rozkładano ręce, informując iż mają “komplet”. Udaliśmy się do schroniska młodzieżowego. Tam kompletu nie mieli, ale pokoi dwuosobowych również nie. Chcąc nie chcąc, zdecydowaliśmy się dzielić przestrzeń, w której znajdowały się dwa piętrowe łóżka, z miłą parą z Hongkongu.

Chłopak i dziewczyna –  świeżo upieczeni abiturienci jakiejś wyższej uczelni, odbywali właśnie 3 -miesięczną podróż po Europie. W Polsce już byli. W Oświęcimiu. Na Paryż przeznaczyli 2 dni –  potem jechali do Barcelony. Pewnie nie zapamiętałabym tej sytuacji, albo zapamiętała bardzo pobieżnie, ale w czasie naszych rozmów, rano, przy czarnej kawie i odłamywanej bagietce, padło kilka zdań o życiu i sensie podróżowania, które dokładnie utkwiły mi w pamięci. 

Chłopak mówił, że wyjechali teraz, zaraz po zakończaniu nauki, żeby wszystko (sic!) zobaczyć, bo potem nie będzie już czasu. Nie bardzo zrozumiałam o co chodzi, jakim brakiem czasu wykręca się nasz nowy znajomy i dopytałam, co ma na myśli. Odpowiedział, że jak już zaczną pracę, “dorosłe życie” to nie będą mogli podróżować dłużej niż tydzień, półtora, więc te 3 miesiące, te wielkie wakacje, które mają teraz, to jest coś co dają sobie awansem, “z góry” na najbliższych 40 lat. 

Pamiętam jaki dojmujący smutek ogarnął mnie kiedy zrozumiałam co ma na myśli. Czekało ich 40 lat harówki, mozolnego wspinania się po drabinkach kariery, po których, kiedyś, jeśli dożyją, spotka ich nagroda, w postaci emerytury, aparatu dobrej marki, który powiesi się na szyi i znów ruszy w podróż. Przerwa w życiorysie, pauza, którą ktoś wciśnie z nadzieją, że kiedyś znów wróci się w nurty życia.

Tak, każdy z nas ma inne poczucie sensu i inną wizję szczęśliwego życia. Ich była taka, może innej nie chcieli, nie oceniam. A może nie była to wizja, tylko przeświadczenie, przekonanie, które wpojono im skutecznie w procesie socjalizacji? 

Ich podróż, zaplanowana drobiazgowo, dzień po dniu, element po elemencie, skrojona na miarę oszczędzania czasu, bo przecież nie na miarę prawdziwego POZNANIA, które wymaga właśnie głównie czasu, raczej nie zmieniła ich sposobu myślenia. Nie dotarło do nich, że można inaczej i że szkoda 40 lat życia na to, aby stały się tylko przystankiem, epizodem pomiędzy szumną młodością, a emerycką nagrodą.  

Szkoda mi tych 40 lat. Nawet 10, nawet jednego. Szkoda, bo nigdy nie wrócą. Bardzo szkoda. Dane są raz, nie będzie repety. Co zmarnujesz, to popłynie, co wykorzystasz, już nigdy nie wróci. 

Nie przemawia do mnie wizja życia, jako odcinka przeciętego kilkudziesięcioma latami ciężkiej, prawie niewolniczej pracy, po której wreszcie zasłuży się na to, aby sobie naprawdę “pożyć”.  

Nie przekonuje mnie też obraz malowanego przez społeczne normy obowiązku, konieczności czy ciążącego na nas fatum, które każe w pocie czoła zarabiać na chleb, żeby potem, przez ułamek czasu jaki nam pozostał konsumować go bezzębnymi dziąsłami. 

Ceń czas, który Ci pozostał –  napisałam w jednej z bajek. I staram się o tym pamiętać każdego dnia. Nie zgadzam się oddać moich 40 lat. Ani 20. Nie zgadzam się – bo nawet nie wiem, czy tyle mam. 

Nie zgadzam się.  Wybieram inaczej. A Ty???