Kocham i idę swoją drogą

Szczenięca miłość tak jak wczesne
macierzyństwo wierzy,  że można być dla kogoś całym światem i
umiejscowić cały swój wszechświat w obcych rękach. Można, ale tylko na
chwilę, na moment; do zachłyśnięcia się nowym, do uczucia przesytu.

Zakochani chcą ze sobą być ciągle;
dotykać się, głaskać, mówić do siebie i sprawdzać co minutę czy aby ta
miłość, ten czar trwa naprawdę, jest rzeczywisty; można go złapać
pomiędzy rozłożone palce. Podobnie młode matki; budzą się w nocy i
sprawdzają czy to nie sen; lekko pochylają się nad małym ciałem, które
śpi obok, kontemplują nos, uszy; sprawdzają oddech i szczypią się w udo
na szczęście.

Ale to nie trwa wiecznie. Na szczęście w
naturze miłości leży także myślenie o sobie, o swoim losie, które leży
gdzieś z boku, o realizacji siebie poza kokonem związku emocjonalnego,
który chociaż  jest bardzo ważny to nie zastępuje wszystkiego.

I dlatego przychodzi taka chwila; taki
moment, w którym trzeba o siebie zawalczyć, przypomnieć sobie w chwili
ciszy i samotności swoje imię; wypowiedzieć je na głos i zapytać siebie
kim się było, zanim huragan emocji przetoczył się przez nasze życie,
zanim wszystko wywróciło się do góry brzuchem i stanęło na głowie. 

Nie ma nic gorszego niż uwiesić swoje
życie na obcych barkach, zawisnąć na własnym dziecku jak kokarda albo
zasłona z pluszu; nie ma nic smutniejszego niż wierzyć, że ktoś nas
uszczęśliwi za nasze poświęcenia; za naszą rezygnację z siebie, nie ma
nic tragiczniejszego niż oczekiwanie, że nam odpłacą za naszą miłość i
nasze straty; gdzieś tam, kiedyś; najlepiej z nawiązką.

Kocham Ciebie i kocham Siebie; dlatego
dla naszego dobra, muszę czasem wybierać. Daję ile mogę; kiedy lina
powinności napina się za bardzo; kiedy wiatr zaczyna na niej wygrywać
smętny chorały o niczym, zawracam i idę swoją drogą.

Jeśli oddam wszystko, zostanę z niczym. A przecież Miłość, ta prawdziwa jest prosta i bezinteresowna.