Mama kontra mama

Nie ma chyba bardziej podzielonej grupy
społecznej niż młode matki. Antagonizm jaki obserwuję w Internecie i
życiu jest tak ogromny i nacechowany takimi emocjami, że hormony fruwają
w powietrzu, a słowa biją jak kije samobije: na oślep, bez
zastanowienia i refleksji.

Fora internetowe kipią.

Karmicielki piersią dzielą się na
fanatyczne, średnio zaangażowane, luźno związane z tematem i w stopniu
mniej lub bardziej intensywnym zwalczają i nawracają na właściwą drogę
zwolenniczki sztucznych mieszanek.

Fanki chust kontra fanki wózków.

Rodzicielstwo bliskości kontra zimny chów.

Ekomamy z pieluchami wielorazowymi i producentki tysiąca ton śmieci w postaci pieluch jednorazowych i chusteczek nawilżanych.

Szczepiące i występujące przeciw szczepieniom.

Przekłuwające uszy niemowlakom i uważające to za barbarzyństwo.

Wracające do pracy po macierzyńskim i orędowniczki przebywania z dzieckiem do trzeciego roku życia.

Można by tak wymieniać w nieskończoność. Tylko po co?

Czy naprawdę nie możemy podejść z
dystansem do tych spraw i posiadając swoje zdanie na każdy temat,
pozwolić żyć innym ludziom tak jak im podpowiada serce i rozum? Czy
naprawdę uważamy się za apostołki jednej jedynej prawdziwej prawdy,
która zbawi świat? Czy będąc sobą musimy swoje poglądy ładować innym do
głowy łopatą; wylewając przy tym wiadro pomyj?

Moja refleksja po lekturze komentarzy i
wypowiedzi na kilku forach i blogach jest taka, że każda okazja  żeby
obrazić adwersarza jest dobra i wiele mam zdaje się podnosić sobie
samopoczucie przez publiczne, anonimowe obrażanie innych.  

Nie jestem lepszą mamą bo noszę w
chuście. To mój wybór, do którego gorąco namawiam, ale nie uważam, że
ktoś komu to nie odpowiada jest konserwatywnym psychopatą. Nie lubię
fanatyzmu w żadnym temacie nawet jeśli jest mi tak bliski jak karmienie
piersią. Nie hoduję ekologicznej natki pietruszki na parapecie i nie
miksuję zupek niemowlęcych – ale z uznaniem myślę o tych, które tak
robią. Zaśmiecam świat pieluchami,jest mi z tego powodu wstyd, ale póki
co nie czuję się gotowa na ekologiczną zmianę.

Więcej luzu kochane mamy. Macierzyństwo
samo w sobie jest wystarczająco ciężkie. Nie potrzebny nam dodatkowo
balast poczucia winy i razów zadawanych sobie nawzajem. Czy nie prościej
byłoby się wspierać i wspomagać, w tej globalnej, internetowej wiosce?

Kochajmy swoje dzieci – a reszta to naprawdę szczegół.