Kosmiczna moc

Wczoraj była pełnia księżyca. Pewnie nie
zwróciłabym na ten fakt uwagi, gdyby nie to, że moja córka już drugi
miesiąc z rzędu, właśnie w okolicach nabierania przez księżyc ciała jest
wyjątkowo drażliwa, kiepsko śpi i wieczorem okazuje  zniecierpliwienie wszystkim i wszystkimi.

Moja niezrównana siostra, która
zauważyła tę prawidłowość u swojego starszego syna, uświadomiła mi tą
zależność i o dziwo nauka takie zachowanie i wpływ srebrnego globu na
człowieka zdaje się w pewnym stopniu potwierdzać.

Jesteśmy częścią natury i wiedziano o
tym od czasów starożytnych. Księżyc dla ówczesnych ludzi był co prawda
tworem tajemniczym i niejednokrotnie przerażającym, ale  żyli z nim
niejako w symbiozie i swoją aktywność dostosowywali do jego faz. Był
czas polowań, czas łowienia, czas na zabiegi pielęgnacyjne, leczenie,
obrzędy i chociaż dziś wydaje się to zabobonem i ciemnogrodem, to chcąc
nie chcąc musimy przyznać, że mamy w miesięcznych cyklach lepsze i
gorsze dni i coś w naturze kosmicznych zmian na nas wpływa.

Statystycznie w okresie przed i
bezpośrednio po pełni księżyca rodzi się więcej dzieci, zdarza więcej
wypadków, ataków serca,  budzą się nerwice i natręctwa. Wiele osób
zauważa u siebie problemy ze snem, dziwne senne marzenia, niepokój lub
wzrastające podniecenie. Oczywiście trudno te dane zweryfikować, bo jak
wybrać reprezentatywną próbę, jak przeprowadzić badania, jeśli przedmiot
analizy jest tak kosmiczny i niezwykły?

Istnieją teorie, które tłumaczą wpływ
księżyca na człowieka jako skutek grawitacyjnej mocy tego ciała
niebieskiego. Księżyc jak wiadomo  wpływa na przypływy i odpływy mórz, a
że człowiek zbudowany jest w kilkudziesięciu procentach z materii
płynnej to podlega, zdaniem niektórych tej silnej, kosmicznej mocy.

Niektórzy naukowcy zwracają także uwagę
na oddziaływanie poświaty księżyca na naszą psychikę –  być może
niektóre z naszych pierwotnych instynktów nadal mieszkają w naszych
umysłach i budzą się pod wpływem srebrzystego, delikatnego  księżycowego
światła?

Jakkolwiek by nie było i w cokolwiek
byśmy wierzyli, księżyc jest piękny. A mnie sprawa przyjemność nie tylko
obserwowanie go, ale także świadomość bycia częścią tego niezwykłego,
nieprzebranego Wszechświata, który patrzy na mnie zza księżycowego
lustra – podczas pełni jakoś szczególnie uważnie i natarczywie.