Ani dobre ani złe

Rzeczy nie są dobre czy złe same w sobie. Są takie, jakimi nam się wydają;
pisał w „Hamlecie” Szekspir. Ta ambiwalencja wszystkiego, towarzyszy
nam każdego dnia i skłania do refleksji nad tym, jak na nasze życie
wpływa nasze postrzeganie – nasz sposób widzenia. Czy rzeczywiście świat
w jakim przyszło nam żyć, jest zawsze powleczony filtrem, który zakłada
oglądający? Czy można pójść, aż tak daleko w tej teorii?

Jeśli przyjrzeć się życiu z bliska, to
zawsze dostrzeżemy światła i cienie. Miłość za jaką tęsknimy i która
jest naszym zbawieniem, bywa także więzieniem. Bycie szczęśliwym w
związku, nie wyklucza nostalgii za czasami samotności. Rodzicielstwo
jest rajem i daje miliony cudownych uniesień, ale nie ma chyba rodzica,
który w głębi serca nie wspominał z rozrzewnieniem czasów błogiej
wolności, w której odpowiedzialność brało się wyłącznie za siebie. Nawet
pogoda jest ambiwalentna:  jednemu potrzebny deszcz, innemu słońce,
każdy obraz zdaje się mieć dwie, często zupełnie różne strony.

Czy więc Szekspir miał rację? Wiedział
dużo o ludzkiej psychice, o człowieczej małości i skłonności do złego.
Był uważnym obserwatorem, czarodziejem słowa, stworzycielem postaci nie z
papieru, ale z krwi  i emocji.

Myślę, że wiedział co mówi. Prawda o
naszym widzeniu świata nie jest czarno –biała. Tak jak on buzuje
kolorami i zachwyca różnorodnością. Nasz umysł jest lustrem, w którym
odbija się nasze życie – zdarzenia z pozoru błahe i marne potrafią
rosnąć w nim do niebotycznych rozmiarów, a tragedie maleją czasem jak
suszone na słońcu grzyby.  Bywają momenty, kiedy wszystko widzimy
dobrze, potrafimy podchodzić do siebie i innych z dystansem: lustrujemy
emocje z wprawą sędziego, układamy się w życiu jak w wygodnej kołysce i
śnimy nasz dobry sen.  Są jednak także chwile, kiedy wszystko
czegokolwiek się dotkniemy zdaje się zamieniać w proch, kiedy kolory
blakną, proste sprawy przerastają nasze zdolności a złoty sen zamienia
się w koszmar o wielu aktach.

Najważniejsze w tym wszystkim jest
wiedzieć, że to nie kto inny, ale my sami zakładamy nasze okulary, przez
które widzimy nasz świat. Permanentny róż może zemdlić, ciągła czerń
załamać, dysponujemy jednak cała paletą kolorów, które możemy stosować
zamiennie: w zależności od stanu naszego ciała i umysłu.