Dorośnij

Zamarudziłaś Kochanie w dzieciństwie
grząskim jak lukier, zabawiłaś za długo, zapomniałaś o wszystkim.
Kokardy Ci się rozwiązały, koraliki  spadły ze sznurka; pantofelki z
perełką już ledwie na czubek stopy, ale ty dalej tańczysz i chowasz się
pod krzesło. Dorosłość jest nudna  – mówisz.  Wiatr rozwiewa po świecie
twoje myśli, nosi je od wioski do miasta, podrzuca kukułkom do
gniazdek,  gramoli się na kominy i wrzuca jak dowcipy, prosto w same
palenisko.

Trudno jest dorosnąć – mówisz.  Można
przecież udawać; że się jest Tam, a nie wychodzić Stąd, można się bawić
lalkami, stroić w cekiny, dziś kochać, jutro nienawidzić. Zmienność
niech będzie stałością –  wykrzykujesz – i już biegniesz za kolejną
przygodą.

W twoim oknie świecą się światełka
zdarzeń; kwitną kwiatki wątpliwości. Zamajaczyłaś mi dziś za zasłoną;
dziewczynka w sukience w groszki, co wklepuje krem na pierwsze
zmarszczki.

Tak bardzo się boisz, wiem. Możesz
zaprzeczać, możesz chichotać, możesz pukać się palcem w czoło, to
zabawne –  mówić. Mnie nie oszukasz, mnie nie zwiedziesz. Śmierć Ci się
śni po nocach, a dorosłość depcze po piętach. Myślisz, że jeśli
zastawisz drzwi, jeśli uszczelnisz myśli szmatkami i poduszkami w misie
to nie wejdą. A one drwią z Ciebie, palą fajki na mrozie, przydeptują
niedopałki, stoją, gawędzą, czekają.

Nie ominie Cię  to Kochanie.  Możesz
chodzić w szlafroczku w gąski, możesz kupować buty z motylem, możesz
odkładać decyzje jak kapitał na stare lata. Ale kiedyś Cię dopadną.
Zapytają, podsumują, zabiorą. Szkoda Ci będzie tego czasu jak kryształ;
tych lat, kiedy zamiast żyć, czekałaś na życie, tych minut wahania, tego
wysiłku, tych smutków, tych ciągłych wątpliwości. 

Ustaw więc je na półkach, laleczki,
gwiazdeczki, misie; atrybuty czasu, który minął. Pozostaw, pożegnaj,
ucałuj.  A nade wszystko dorośnij.  Najwyższy czas; lepszego nie będzie.