Endorfinowy odlot bez dopalaczy

Wczoraj
po raz pierwszy po kilkumiesięcznej przerwie byłam poćwiczyć. Moja
kondycja dobiła do dna i czas zacząć ją podnosić. Nie bez znaczenia jest
także wyjście do świata bez pieluszek i niemowlaków – no i co
najistotniejsze poprawa samopoczucia.

Wieczorem
czułam się jakby ktoś wpuścił w moje żyły świeże życie. Dodatkową
porcję energii, światełko jak na wiosnę i lekkość jak u wedlowskiego
ptasiego mleczka.

Wysiłek
fizyczny jest czymś co zostało wpisane w naszą fizjologię. Znaczenie i
wagę sportu doceniali już starożytni mieszkańcy Grecji czy Rzymu,
praktycznie zawsze człowiek żył aktywnie i trudno nazwać naturalnym styl
życia, w którym pokonujemy  na własnych nogach 100 -200 metrów dziennie
– a i to zwykle z parkingu do samochodu i od biurka do toalety.

Kiedy
przyjrzeć się historii ludzkości i literackim bohaterom różnych epok;
można śmiało stwierdzić, że tylko ludzie najmniej aktywni fizycznie,
prowadzący gnuśne, leniwe życie mieli problemy z nastrojem, globusy,
melancholie i dzisiejsze depresje. Czy ktoś słyszał o chłopie rolnym
cierpiącym z powodu egzystencjalnych problemów? 

Wysiłek
fizyczny i sport – nawet ten najprostszy – w formie codziennego spaceru
– daje świadomość i poczucie więzi ze swoim ciałem. W czasie kiedy
nasze mięśnie pracują; spalamy i wydalamy z potem niekorzystne i
toksyczne produkty przemiany materii, dostarczamy każdej komórce w
podarku dodatkową porcję tlenu –  a nasz mózg w podzięce obdarza nas
hormonami szczęścia i błogości.

Dlatego
warto zamknąć za sobą drzwi, opatulić się szalem i iść poszurać nogami
po alejkach pełnych opadłych, żółtych liści. Co i autorka tych słów
zaraz zamierza uczynić.