Zaakceptować to, co jest

Nie
można być szczęśliwym i pogodzonym ze światem jeśli żyje się w
permanentnej wojnie ze swoim ciałem. 

Bardzo wiele kobiet nie akceptuje
siebie, skupia się na wzorze kobiecości, który narzucają wszechobecne
media i cały “plastikowy” świat. 

Dla mnie, w walce  z kompleksami,
decydujące było przeczytanie w książce Clarisy Pinkoli Estees “Biegnąca z
wilkami”, że ciało i każda jego część, jest po to aby spełniać
określone funkcje. 

Biodra są miękką kołyską dla nowego życia. Dlatego
często są szerokie, mają opływowy, zmysłowy kształt. Piersi mają karmić 
niemowlę, mają być wrażliwe i czułe. Jeśli takie są, to to są dobre
piersi, dobre biodra. Nie ma znaczenia kształt, wielkość i rozmiar. 
Nogi mają podtrzymywać ciało, mają służyć do przemieszczania, nosić nas 
po świecie. Tak samo ręce, stopy, dłonie, szyja, uszy itp.

Często
słyszę narzekania na promowany w mediach wizerunek kobiety pięknej jak
lalka Barbi. Zgrabnej, nierealnej, sztucznej. Nie mamy specjalnie wpływu
na ten obraz, więc nie ma sensu się nim zajmować. Mamy za to możliwość
akceptacji i miłości do swojego ciała. Niech objawi się to w szczególnej
dbałości o nie, w trosce, radości z tego jakie jest. Oczywiście, że
możemy nad nim pracować, upiększać, ale nie możemy go nieustannie karać
za to, że nie przystaje do szablonu. 

Cieszmy się swoją odrębnością,
akceptacją. Ciało odwdzięczy się z całą pewnością bo podobno
najpiękniejsza kobieta to ta, pogodzona ze sobą.