Życie ma smak

Jeśli nie czujesz życia, nie wiesz czym smakuje, albo zgubiłeś ten smak i czujesz tylko metaliczną gorycz, z którą nie wiesz co zrobić, usiądź w cieniu, weź do ust liść mięty, albo majeranku, może być oregano, może być cząber. Siedź. Rozgryzaj, poczuj jak listek rozpada się na kawałki, poczuj aromat, poczuj spokój. A potem weź drugi – i podziękuj. Ziemi która go rodzi, nasionku, które miało odwagę żeby rosnąć, słońcu, które świeci dla wszystkich i wodzie, która krąży od nieba ku ziemi i z powrotem.

 A potem buduj, minuta za minutą, to czego ci potrzeba. Swój spokój, swoją odwagę, zaufanie, swoje życie. Poczuj czym smakuje. Może jabłkiem, może pomarańczą. Może pachnie wiatrem, a może rzeką o zmierzchu. Buduj. Tak się wraca, tam gdzie wrócić trzeba. Tak się zawsze zaczyna. Od smaku, od nasionka, od początku.