Zakon sojowego latte

Zakon sojowego latte

Katarzyna ćwiczy jogę, pracuję w korporacji, a dzień zaczyna od wypicia wody z cytryną. Kiedy zaczynała regularną praktykę, wpadła jak sama mówi w pułapkę “bycia świętszą od samego papieża”. Przestała jeść mięso, została ortodoksyjną weganką i  z wyższością pomieszaną z politowaniem patrzyła na koleżanki popijające kawę z mlekiem z biurowego ekspresu.- Miałam być dzięki tym zmianom  taka “zen” i super uduchowiona, ale prawda jest taka, że tamten okres nadwątlił moje relacje w pracy i wśród znajomych. Nawracałam wszystkich i wszędzie, a napicie się Pepsi w moim towarzystwie powodowało lawinę pouczeń, która odbierała humor całej paczce. Kiedy ktoś próbował z tego żartować, obrażałam się i denerwowałam, byłam gotowa bronić swojego zdania do upadłego. Zarzucałam ludziom brak otwartości i tolerancji, ale tak naprawdę sama nie byłam w ogóle tolerancyjna, a wszystko to co odbiegało chociaż trochę od mojego nowego stylu życia tępiłam bez litości. Efekt był taki, że w końcu przestano mnie zapraszać gdziekolwiek, znajomi unikali wyjść ze mną, a obiad w firmowej kuchni jadłam sama. Nikt nie chciał słuchać mojego ględzenia, ani oglądać wymownych spojrzeń w talerz. Bardziej Zen nie byłam, bo pojawiła się frustracja i wkurw i właściwie czułam, że w tym świecie, to ja już nic nie mogę i na dodatek nikt mnie nie rozumie. 

Umiar potrzebny od zaraz

Kasia wsiąkła całkiem w nowe środowisko, myślała nawet o tym by rzucić pracę i wyjechać gdzieś daleko, ale pewnego razu trafiła na 5 – dniowy warsztat sławnej joginki, która akurat prowadziła zajęcia w Polsce. Kobieta zrobiła na niej niesamowite wrażenie i podczas tych kilku dni miały okazję do wielu rozmów. Kiedy warsztat się skończył, Kasia zaproponowała, że odwiezie ją do Warszawy. Pojechały więc, a kiedy zatrzymały się po drodze, żeby chwilę odpocząć i napić przed dalszą podróżą, joginka zamówiła … latte. Zwykłe, zwyczajne latte, żadne sojowe w organicznym kubku i o zgrozo, nasypała do niego pełną saszetkę brązowego cukru!

Kasia przecierała oczy ze zdumienia i nim zdążyła cokolwiek powiedzieć kobieta wybuchnęła śmiechem. Kiedy stały w korku przed Markami, miały czas, żeby o tym pogadać. Joginka opowiedziała jej o swoich doświadczeniach i swoistej ortoreksji. O tym, jak dręczyło ją poczucie winy, ponieważ jedzenie, które zjadła np. na wyjeździe nie było ekologiczne, ani dość zdrowe, nie mówiąc o tym, że gotowane w nie wiadomo jakim garnku ( może po mięsie?!) i o tym, do czego ją to doprowadziło. Mówiła że minęło wiele miesięcy, a nawet lat zanim wyszła na prostą i zrozumiała, że praktyka, joga, odżywianie są ważne, ale nie mogą być fanatycznym oddaniem –  bo wtedy zatracają swoją istotę.

Kasia przestała nawracać wszystkich wokół, a gdy ma ochotę, od czasu do czasu, pozwala sobie nawet na glutenowego, drożdżowego gofra i kawę z bitą (krowią!) śmietaną. Jej praktyka na tym nie ucierpiała, jej relacje – te z innymi i z samą sobą, tylko zyskały.

– Moja Mistrzyni powiedziała mi, że nie można na siłę dążyć do tego aby być zawsze i wszędzie w 100 % ok, bo to droga do frustracji i poczucia wiecznej niedoskonałości, że małe przyjemności od czasu do czasu, naprawdę nie sprawią że sprzeniewierzę się temu w co wierzę. Teraz to wiem i przekonałam się też że własnym przykładem skuteczniej przekonuję ludzi do zmiany nawyków niż natrętnym ględzeniem. 


Kiedy widzą moje zdrowe, sprawne ciało, to że mam dużo energii i nie wkurzam się tak jak dawniej, sami pytają jaki jest sekret tej zmiany. Naprawdę to zupełnie coś innego. No i wreszcie nie jem obiadów sama, bo moje wymyślne menu przyciąga ciekawskich –  zaglądają do pudełka i proszą o przepis. Zaraziłam już z 10 osób w firmie – szef się śmieje, że rośnie mu tu mała sekta;) 

Moja nowa książka w przedsprzedaży –  KUP TUTAJ.

Jedzenie, to tylko jedzenie

“Fajnie jest być świadomym tego, co się kładzie na talerz i skąd się to coś wzięło –  pisze inna joginka, Agnieszka Passendorfer w “13 lekcji jogi“. 

Z drugiej strony – dodaje – jedzenie to tylko jedzenie. Nie powinno odwracać naszej uwagi od praktyki. Od życia. (…) Dobrze jest wiedzieć co nam służy i że pestycydy może niekoniecznie. Podobnie jak alkohol czy napoje gazowane. Ale… w pewnym momencie trzeba zatrzymać myśli o diecie. Są jak te “myśli skaczącej małpki”, o których tyle się mówi w jodze i buddyzmie. Nie wolno dać się im porwać, bo robi się z tego nie tylko bulimia, anoreksja czy jedzenie napadowe, ale po prostu odwracają one naszą uwagę od tego, co jest naszym celem. A co jest? (…) Łatwo jest śledzić skład produktów. Łatwo jest zrezygnować z glutenu. Trudniej jest być dobrym człowiekiem, odkryć swoją misję, rozwijać się, pasować do świata jak kawałek puzzla i jeszcze ten świat wzbogacić.” 

Przesada jest niezdrowa


Każda, po prostu każda. Chcemy dobrze, a wychodzi źle. Dlatego zanim udzielisz nieproszonej rady, albo dokonasz samobiczowania, odetchnij na spokojnie i wyluzuj.

Tak – potrzeba nam zdrowych nawyków i sprawnych ciał. Nie mniej jednak potrzeba nam dobrych relacji, spokojnej głowy i harmonii w życiu.

Żadna forma ortodoksji temu nie służy, a każdy fanatyzm szkodzi bardziej niż cukier.

To co, idziemy na kawę i gofra?!