Mózg rodzica

Zwykle uważa się, że zdolności
intelektualne i rozmiary oraz możliwości mózgu młodego rodzica mają się
tak jak konsystencja i smakowitość wykwintnego obiadu skonfrontowana z
papką miksowanej marchwi i brokuła czyli oględnie mówiąc: marnie.  Uważa
się, że opieka nad dzieckiem, szczególnie malutkim, to mantra
zmieniania pieluch, przemywania pupy, podawania piersi i zmieniania
zabrudzonych kaftaników. Powszechnie ocenia się te czynności jako
odmóżdżające, infantylne i głupie. Młode matki często słyszą, że
„pieluchy padły im na mózg”, że ich ambicje i zdolności zostały
zredukowane do poziomu kilkumiesięcznego dziecka i właściwie niewiele da
się z nimi zrobić.

Prawda jednak, jak to często bywa jest
zaskakująca i o wiele ciekawsza niż by się mogło wydawać. Wychowanie
dziecka to nie proces stałego pozbywania się swoich rozumowych zasobów
wyrzucanych do śmieci z kolejną podawaną kaszką i zmienianą pieluchą,
ale proces uczenia się,  przyswajania nowych informacji i umiejętności
niedostępny i niemożliwy do przerobienia na żadnym innym etapie życia.

Dziecko nie uznaje półśrodków, półrozmów
i połowicznego rozwiązywania problemów. Nie zadowala się mailem raz na
tydzień, telefonem raz dziennie, czy połową porcji potrzebnej miłości.
Niemowlak to nauczyciel zen, jogi i trener fitness w jednym. Uczy
spokoju, rozwiązywania konfliktów, empatycznego dostrzegania na pozór
niewidocznych rzeczy, trenuje naszą wytrzymałość psycho –fizyczną i
odporność na stres i to nie raz w tygodniu podczas wymuszonej sytuacji
warsztatowej, ale 24 h na dobę.

Wiemy, że mózg także ten dorosły,
podlega ciągłemu procesowi między innymi obumierania  oraz powstawania
neuronów i połączeń pomiędzy nimi. Wiemy również, że im bardziej jest
stymulowany poprzez nowe doświadczenia i emocje, im mocniej jest
narażany na stawianie czoła nowym zdarzeniom i potrzebom, tym bardziej
sam się rozwija i specjalizuje swoje komórki, aby sprostały postawionym
przed nimi zadaniom. Neuronom i ich ciągłemu wzrostowi na pomoc
przychodzą także hormony: oksytocyna podnosi odporność na stres i naszą
zdolność do tworzenia i utrzymywania związków międzyludzkich –  nie
tylko tych z dzieckiem.

Nauka potwierdza te rewelacje. Badania
przeprowadzone przez naukowców z USA pokazały, że rodzicielstwo
rzeczywiście reorganizuje i zmienia mózg – ale w pozytywnym sensie.   U
młodych rodziców – szczególnie matek –  poprawiają się zdolności do
zapamiętywania, podejmowania decyzji i nauki nowych rzeczy.  Wydaje się,
że te zmiany są ewolucyjnym prezentem od natury, która docenia trudy
wychowania i wyposaża rodziców w niezbędne, bardziej wyspecjalizowane
narzędzia, które mają pomóc w wykonaniu postawionego przed nami zadania.
 

Rodzice mają jeszcze jedną przewagę nad
nie – rodzicami:  wyćwiczeni w sztuce odgadywania i zaspokajania potrzeb
dzieci, rozwiązywania konfliktów i radzenia sobie z sytuacjami
ekstremalnymi, są bardzo często  lepszymi i skuteczniejszymi
pracownikami. Nie wpadają w panikę z byle powodu, nie dają się
wyprowadzić z równowagi głupią uwagą, umieją szeregować priorytety i
pracować pod dużą presją otoczenia.

Rodzicielstwo zdaje się być prawdziwą i
cudowną terapią. Nie zapominajmy jednak, że chodzi w nim najbardziej nie
o nas –  ale o szczęśliwe i radosne dziecko.

Inspiracja:  “Dans le cerveau des parents” – D.Servan Schreiber/ Psychologies 10/2010