Kolorowy świat kobiet

Czy
świat kobiet jest kolorowy? Czy jesteśmy dumne ze swojej kobiecości?
Czy pamiętamy o swoim dziedzictwie na codzień, czy wracamy do niego
tylko od święta, z przypadku albo z przymusu?

Zadaję
sobie te pytania dziś; zatrzymana przez comiesięczny ból – przyjaciel,
nie-przyjaciel wszystkich kobiet,  który jak kotwica przygwoździł mnie
do krzesła i kazał siedzieć i medytować o kobiecości. Kiedy zamykam
oczy, widzę kobiety pełne mocy, tańczące pod moimi powiekami jak w
pradawnych rytuałach, roznoszące na ciężkich spódnicach swoją kobiecość
jak drogocenny skarb.

Kiedyś
cykl kobiety – jej płodność to był rytuał cudu narodzin, cudu tworzenia
nowego życia -prawdziwe błogosławieństwo. Dziś menstruacja,
cykle naszej płodności nie są już cudem, ale dopustem bożym,
przeklinanym w comiesięcznym rytuale ucieczki od siebie i od ciała.

Kolory dawnych kobiet to czerwień, indygo, purpura.

Kobiety
od wieków są dumne i  piękne: bez względu na kolor skóry, rozmiar,
wielkość i kształt piersi, szorstkość lub miękkość ud.

Istnieją kobiety, które noszą tą kobiecość jak koronę, zwracają na siebie uwagę, przyciągają spojrzenia, czarują.

Popatrzcie: