Kłopot i nieporozumienie – czyli o tym, że emocje trzeba wyrażać

W rzeczywistości jest dokładnie tak. Nie bierzemy jednak tego pod uwagę. Zwłaszcza, jeśli wychowuje się nas w starym paradygmacie, który każe uczucia ukrywać, a ich wyrażanie określa mianem słabości.

Wszystkim byłoby wygodniej, gdyby świat nie manifestował trudnych zachowań i emocji. Tak przynajmniej może się wydawać. Wielu z nas ma problem z tym, że żona płacze, że kobiety, ale i mężczyźni, bywają emocjonalni ( jak TO uspokoić, po co te łzy?! ), ktoś jest smutny (ale czemu, po co!?), ktoś wyraża swoje zdenerwowanie, złość, jest zbyt podekscytowany itp.

Bywa, że irytuje nas ponad miarę dziecięca ekspresja i wydaje nam się, że naszym obowiązkiem, jako rodziców, jest to poskromić, utemperować, sprawić, że mały człowiek będzie się zachowywał spokojnie,  z godnością i na miarę tego jak my sami postrzegamy sytuacje, w których się znajduje.

Znam dorosłych, którzy nie są w stanie znieść płaczu dziecka. W żadnej dawce, w żadnym natężeniu.

Latami uczymy się udawać. Tak udawać. Że nic się nie stało. Że nie ma o czym mówić. Że to nic wielkiego. Tracimy w pewnym momencie rozeznanie, czy tak w istocie jest, czy nasza reakcja jest zasłoną dymną, rozwieszoną po to, by się nie wygłupić, nie zbłaźnić, nie wyjść na sentymentalnego durnia, który ( o zgrozo!!) nad sobą nie panuje.

 Czy czujecie absurdalność tego komunikatu? A może sami tak do siebie mówicie? Pamiętajcie, że to co słyszymy od rodziców, staje się naszym wewnętrznym głosem. Podobnie będzie z naszymi dziećmi.

W ten sposób “hodujemy” kolejne pokolenia ludzi, którzy nie potrafią mówić o tym co czują, nie znają siebie, nie ufają swojemu ciału, nie wiedzą, kiedy ich boli, a kiedy nie i jak to wyrazić.Tłumione, upychane po kątach uczucia wychodzą z nas w najmniej spodziewanym momencie. Bywa, że z siłą wodospadu, którego żadna polityczna poprawność nie jest w stanie zatrzymać.

Afiliacja – czyli przystosowanie do warunków panujących w środowisku,  jest konieczna. Nie powinna ona jednak nigdy oznaczać zaprzeczenia sobie, wyparcia się wszystkiego co nasze, w imię tego, co dla kogoś wygodne. Dziś często dorośli starają się być tak poprawni jak to tylko możliwe. Zbierają niewyrażone emocje razem z kapitałem lat. Kiedy patrzę na takich z pozoru uporządkowanych, “wzorowych obywateli”, zastanawiam się, kiedy to w końcu w nich wybuchnie? I w jaki sposób.

Niewyrażona złość, gniew –  często manifestuje się w różnych, psychosomatycznych schorzeniach i bywa, że kończy się nawet rakiem, zawałem, poważnymi chorobami serca.

Nie ma oczywiście dowodów na to, że są to jedyne przyczyny tych chorób, ale niewątpliwie nierównowaga w sferze emocjonalnej nie pomaga naszemu ciału w procesach samouzdrawiania i utrzymania zdrowia.

Czasem ktoś dostanie zwykłej furii, ale to najoptymistyczniejsza wersja zdarzeń. Furia mija szybko. Choroby leczy się latami.

Jeśli wyrazimy nasze emocje, one znikają, ewoluują, przechodzą do innego stadium. Zaprzeczanie temu, to kłopot i nieporozumienie. Zupełnie jak odkładanie w kółko pracy, którą kiedyś i tak należy będzie wykonać.

Czasem trzeba się zezłościć, czasem trzeba się popłakać. Mamy prawo bywać rozczarowani, wkurzeni, rozgniewani, mamy prawo czasem źle się czuć. Nie ma co udawać. Nie rzucamy się na podłogę i nie bijemy pięściami o ziemię. Nasze dzieci też z tego wyrosną. Nie mówmy im tylko, że złość, płacz, smutek, to rzeczy wstydliwe, których nie wolno odczuwać.

Zrobimy tym niedźwiedzią przysługę. I im i sobie. To co się wyzłości, to co się wypłacze, wysmuci, wypali się jak ogień w kominku. Potem jest lżej.

Nie trzeba swoich niewyrażonych emocji nieść na plecach przez dalsze życie.

Posłuchajcie mojej córki. Dźwigać to ze sobą, to kłopot i nieporozumienie.