Lizanie po wierzchu

Współczesne
media i współcześni ludzie cierpią na dziwną i niebezpieczną chorobę
objawiającą się traktowaniem wszystkich i wszystkiego jednowarstwowo,
szybko, płytko i do bólu ogólnie.  Mistrzem świata w lizaniu tematu po
wierzchu jest telewizja.  Programy śniadaniowe albo publicystyczne
pseudo rozmowy o życiu, zaczynają się od podania tematu, potem następuje
krótkie pytanie prowadzącego, odpowiedź gościa powinna zamknąć się w
jednym zdaniu, po czym następuje konkluzja i stwierdzenie, że niestety
czas nas goni i nie możemy kontynuować rozmowy. Zawsze mnie zastanawia
czemu realizatorzy i scenarzyści podobnych programów nie zaplanują dwóch
rozmów mniej?  Dlaczego nie zależy im na tym aby naprawdę zgłębić temat
? Czemu upychają atrakcje jak święty Mikołaj prezenty do przepełnionego
dawno worka?

Odpowiedzią
na te pytania zdaje się być fakt, że żyjemy w epoce flesza. Przyjmujemy
krótkie komunikaty, szybko się nudzimy jednostajną wypowiedzią; aby
zatrzymać naszą uwagę należy bombardować  nas milionem bodźców  bo nasze
neurony i zmysły nie są już w stanie zatrzymać się nigdzie na dłużej.

Skutki
tego przepełnienia i pośpiechu to nie tylko kiepska i miałka telewizja.
Zmiany dotyczą wielu aspektów naszego życia i postrzegania
rzeczywistości. Nie potrafimy dokończyć rozpoczętego zadania jeśli
składa się ono ze zbyt wielu etapów. Brak nam dojrzałości i konsekwencji
w działaniu. Nie umiemy słuchać, nie umiemy mówić, przez co trudno nam
osiągnąć z kimś prawdziwą bliskość i zbudować relację przyjacielską czy
partnerską.

Z
wierzchu rzeczy są zwykle ciekawe i ekscytujące: dlatego żyjemy na
wiecznym haju i szukamy coraz to nowych podniet. Zaczynamy wiecznie od
nowa, od początku, od zera: bo daje nam to poczucie, że żyjemy naprawdę,
że czujemy więcej i mocniej.  Codzienność ukryta pod pierwszą warstwą 
tematu już tej ekscytacji nie przynosi, dlatego szukamy dalej i dalej.

Czy
nie przepełnimy się kiedyś jak dysk zbyt dotkliwie używanej maszyny?
Czy problemy z koncentracją, poczucie miałkości życia, brak satysfakcji,
depresje i codzienne smutki to nie wynik takiego postępowania i
traktowania rzeczywistości?

Jaki
będzie człowiek za 50 lat? Czy da radę wiecznie doskonalić się w tym
multizadaniowym trybie życia? A może za chwilę poczujemy się na tyle
przytłoczeni możliwościami i wyborem, że zapragniemy zwolnić i powrócić
do starych modeli życia i rozmowy?

Jedno
jest pewne: traktując sprawy tylko po wierzchu, nigdy nie dochodzimy do
sedna. A ono tam jest : jak orzeszek w czekoladce czekający na
odkrycie. I jak mówił Forrest Gump nigdy nie wiadomo na co się trafi.