Porażka? Nie ! Sukces

Kiedy mówię ludziom, że chciałabym żyć z
pisania i wydać książkę (  szukam wydawcy !!!! ), spotykam się z jednej
strony z przychylnością; a z drugiej z litanią narzekań i wątpliwości:
które zaczynają się od tego, że jest trudno, że to skomplikowane, że
takich jak ja są setki i właściwie to bez znajomości, protekcji i dużych
pieniędzy się nie da. Tak samo jest z masą innych spraw, o których
słyszymy od „przychylnych”, że są może i możliwe, ale w treści
właściwej, między słowami odczytujemy przekaz mówiący, że to  co
zamierzamy jest skazane na nieuniknioną porażkę. Wiara w cuda to dobra
rzecz: ale jest jeszcze coś innego: nie mniej ważnego: wiara w siebie.

Sukces, powodzenie w życiu to nie tylko
gigantyczne pieniądze, sława, zaszczyty i bańki z różowym jak mgiełka
splendorem. To także, a może przede wszystkim zgoda na siebie i na swoje
życie: zadowolenie z niego i zgoda na sposób w jaki się je wiedzie, z
kim, po co i na jakich warunkach.  Żaden z wielkich wynalazców,
sportowców, pisarzy i malarzy nie zaczynał z gwarancją powodzenia. 

Droga
do sukcesu bywa pasmem porażek, które mniej lub bardziej
spektakularnie prowadzą do doskonalenia się, do zmiany, czasem w
kierunku, którego pierwotnie nie przewidywaliśmy.

Michael Jordan, którego znają chyba nie
tylko kibice koszykówki mówił: „W swojej karierze chybiłem ponad  9
tysięcy razy.  Przegrałem ponad 300 gier. 26 razy nie trafiłem kiedy
powierzono mi rzut rozstrzygający grę. W życiu w kółko popełniałem błąd
za błędem. I właśnie dlatego odniosłem sukces.” 

A my chcielibyśmy się
nigdy nie mylić. Chcielibyśmy zawsze wygrywać, mieć czytelną jak Dekalog
instrukcję postępowania w drodze do spełnienia marzeń, podpisany
czarnym atramentem na białym papierze cyrograf, informujący, że prędzej
czy później, nasze starania zostaną wynagrodzone, zadania wykonane, a
plany się zrealizują. Bez tego nie ruszamy z miejsca.

„W życiu można się kierować jedną z
dwóch głównych motywacji:  albo do osiągnięcia celów, albo do unikania
porażek, czyli ograniczania swojej aktywności” pisze Adam Aduszkiewicz.
Tylko ten kto nic nie robi nigdy nie przegrywa: to pewne, pewne jest
jednak również to, że nic go w życiu nie zaskoczy, ani że nie spełni
swoich marzeń, no chyba że przypadkiem.  

Tysiące osób żyje w kieracie od
poniedziałku do piątku, w pracy, która jest przekleństwem, z mężem,
żoną, którzy przyprawiają o ból głowy, w układach społecznych, które
doprowadzają do zaburzeń psychosomatycznych; przegrani zanim jeszcze
zaczęli; bo brakuje im odwagi i wiary aby pozostawić za sobą armię
wątpiących i iść swoją drogą.

Maciej Bennewicz, coach, autor ciekawych
książek o życiowej drodze do zmiany, przekonuje, że źródłem naszej
motywacji wewnętrznej i odwagi jesteśmy my sami:  „jeśli to, co robisz
zawodowo napełnia cię niechęcią, marazmem, wprowadza cię w depresję lub
apatię, nienawidzisz porannego wstawania z myślą, że za chwilę
znajdziesz się w tej cholernej robocie, w tej strasznej tyrce
– natychmiast przestań i zacznij robić to, co uwielbiasz robić, w
zgodzie z życiową misją. Nie dla sławy lub kariery, nie z powodu parcia
na kasę lub szkło, broń boże nie dlatego, że ktoś ci każe, ale wyłącznie
dlatego, że chcesz, lubisz i co rano marzysz o tym, żeby wreszcie
zacząć to robić” . 

Zasada ta sprawdza się we wszystkich życiowych
wyborach: w życiu rodzinnym, w związkach,  nawet w gotowaniu.  Ten kto
boi się zaczynać, ten kto zasłania się szeregiem „muszę, nie da się, nie
ma sposobu”, kto wiecznie wątpi, zamiast choć trochę zawierzyć; nie ma
szansy na to żeby pójść swoją drogą.

Sukces nie musi być świetlisty i
atrakcyjny dla każdego obserwatora naszego życia. Wielu dawnych
menagerów za sukces uważa nie to, że dostali kolejny awans; ale to że
odważyli się uciec z korporacyjnej wojenki o lepsze jutro i założyli
sklep z czekoladą, albo małe, domowe przedszkole. Sukces odbija się w
naszym spojrzeniu, w naszych twarzach: kiedy robimy coś z pasją, kiedy
żyjemy w zgodzie ze swoimi uczuciami: manifestuje się co rano i co
wieczór, bo widzimy sens tego co robimy, bo cieszymy się niezależnością,
świadomością swoich wyborów i zgodą na to, jak kształtuje się nasza
rzeczywistość. 

Do życia swoim życiem potrzeba odwagi.
Ale warto ją w sobie znaleźć,  bo podobno najbardziej na świecie żałuje
się okazji, których w strachu i obawie, nie zdołaliśmy wykorzystać.  A
porażka jest tylko w naszych głowach. Nawet jeśli przegrywamy, to także
dzieje się po coś i jest częścią drogi.

Drogi, we właściwym kierunku.