Na progu jesieni i zimy, kiedy rok zbliża się do finiszu pojawiają się w nas różne myśli, między innymi o tym, że na wiele spraw w naszym życiu jest już za późno. Zaczynamy żałować i marudzić. Tylko kiedy naprawdę jest w życiu ZA PÓŹNO?
Urszula Dudziak, która skończyła 70 lat i dalej jest pełna wigoru i energii, opowiadała w jednym z wywiadów o swoim cztery lata starszym bracie, który lubi powtarzać, że przed nim “już tylko brzozowa trumienka”.
Co najsmutniejsze, znam wielu znacznie młodszych ludzi, którzy żyją tak, jakby już nic dobrego i kojącego nie miało szans ich spotkać. Czują, że wszystko już było. To poczucie nie zależy zresztą od wieku, a jest uniwersalne i często dotkliwie smutne. Mamy poczucie, że coś nas omija, że czas zabiera nam to co mógł dać dobrego i że inne rzeczy już się nie zdarzą.
A to nieprawda.
Wszystko mija, czas płynie, ale ten moment by czekać już tylko na śmierć, nie dotyczy prawie NIKOGO z nas. Zawsze coś jeszcze można zrobić i zawsze można wiele dobrego przeżyć.
I chociaż brzmi to jak frazes wytarty do ostatniej nitki: nasze życie zależy od naszego nastawienia.
Peseloza
Od swojskiego numeru Pesel, to jednostka chorobowa, której co prawda nie znajdziecie w żadnym podręczniku medycyny ani psychologii, ale za to doświadczycie nie raz i nie dwa, w zetknięciu z rodziną, znajomymi, a bywa że i na sobie.
Osobnik dotknięty tym schorzeniem uważa, że jest już na wiele rzeczy za stary. Nie widzi sensu zmieniać, odkrywać, zdobywać, cieszyć się, biegać, chodzić czy zaczynać od nowa.
Peseloza objawia się u dwudziestoparolatków, którzy boją się zmiany i czterdziestolatek, które uważają, że już za późno na miłość. Facetów, przed którymi potencjalne 30 lat życia, bez woli ruszania kończynami w jakimkolwiek celu i pań około 50, które sądzą że skoro etap wychowania dzieci już za nimi to teraz już tylko smutek, kapcie i czekanie na emeryturę.
Czy to niebezpieczne? Od peselozy, można się pochorować naprawdę i nie ma w tym specjalnej przesady. To co myślimy o sobie i o życiu wpływa na fizyczność i odwrotnie. Stan ten to jednak przede wszystkim MARNOWANIE życia, które w każdym wieku i na każdym etapie ma nam coś do zaoferowania i które można przeżyć albo fajnie i z radością, albo spieprzyć do imentu.
Zaczynali późno, skończyli dobrze
Właściciele McDonalda i Coca Coli zaczynali swój biznes po 50 roku życia. Michał Anioł rzeźbił „Pietę” dla katedry we Florencji, mając 78 lat. Kierownictwo nad budową Bazyliki św. Piotra w Rzymie, objął gdy miał 72 lata.
Mój pradziadek ożenił się ponownie po siedemdziesiątce kiedy owdowiał i podobno był bardzo szczęśliwy w tym ostatnim małżeństwie.
Ewa Woydyłło została psychologiem w okolicach 45 roku życia kiedy była już bardzo dojrzałą kobietą i miała dwa inne fakultety.
Za późno to przeważnie wykręt.
Oczywiście w pewnych sprawach ogranicza nas biologia, ale w pozostałych ograniczamy się już tylko sami.
Dziś wiek przestaje być barierą bo dzisiejsza 40-tka to właściwie ciągle młodość, a 50 -latkowie częstą czują, że są dopiero na fali wznoszącej, a nie w locie ku emeryturze. 70 -latkowie podróżują i biegają maratony. 65 -letnie panie uczą się hiszpańskiego. To wspaniałe i sensowne bo żyć trzeba nie tylko kiedy jest się młodym!
Z przykrością patrzę na ludzi obiektywnie na półmetku swojego życia, którzy mają poczucie porażki i wrażenie, że “nic ich już nie czeka”. Cokolwiek nam w życiu wyszło, albo nie wyszło, to póki żyjemy, jeszcze wszystko może się zdarzyć.
Najbardziej żałuje się straconego czasu
Tych wszystkich dni, które mogły być inne, ale z różnych względów się nie udały. A można jeszcze było tyle zrobić, tyle przeżyć, doświadczyć, naprawić, odwrócić!
Czy Ty też myślisz, że przed Tobą jeszcze tylko “brzozowa trumienka”? Czy nie postawiłeś czasem krzyżyka na swoim życiu?
Jeszcze jest czas. Masz dzisiaj, masz jutro, pewnie masz rok i kolejne lata.
Nie jest za późno. W gruncie rzeczy, bardzo prawdopodobne, że jest jeszcze całkiem wcześnie.
Co z tym zrobisz?
_______-
Na dalszą drogę weź moje książki lub ten wyjątkowy dziennik!
KUP TERAZ